Login


All times are UTC + 2 hours [ DST ]


It is currently Thu Nov 23, 2017 3:47 pm




Post new topic Reply to topic  [ 14 posts ] 
Author Message
 Post subject: The Resurrection of Sir Marcus de Bénevé Orrimblade
PostPosted: Mon Jun 16, 2008 11:53 pm 
Paladins! Elder
Paladins! Elder
User avatar

Joined: Tue Oct 26, 2004 1:02 am
Posts: 61
Location: Darromar
Heren!

Laat ik eens een thread openen om de Resurrection van Marcus te bespreken.

Aangezien er geen spreuken meer kunnen worden uitgesproken door priesters en paladijnen (en juist deze spreuken hebben we nu net nodig!) zullen we onze heil moeten zoeken in priester spreuken die zijn vastgelegd op scrolls. We zullen dus een scroll of Raise Death of een scroll of Resurrection moeten vinden.

Deze spreuken moeten te vinden zijn in één van de tempels waar wij een voorvechter van zijn; i.e de tempel van Tyr of Torm. Een andere mogelijkheid is om een tempel te vinden van wiens God Healing in zijn of haar domain heeft. Een goed voorbeeld is Ilmater.

Het mooie is dat deze god geassocieerd wordt met Tyr (deze is zelfs zijn meerdere) en met Torm. Met z'n drieën staan ze ook bekend als de Triad! Overigens is Ilamter ook gelieerd met Lathander.

Dus! Wat denken jullie ervan! Ik stel voor op zoek te gaan naar een tempel van Ilmater!

Groeten,
Valerius


Top
 Offline Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Tue Jun 17, 2008 12:51 am 
Paladins! Elder
Paladins! Elder
User avatar

Joined: Tue Oct 26, 2004 12:55 am
Posts: 138
Location: Darromar
dat is een goed idee.....ik stel overigens eerst even wat anders voor.

je moet even wat dingen in de treasure room van Astoth onderzoeken voor mij.

ik ga een mail uitsturen naar marco en tom met een paar items waar ik de functie nog niet van ken?
misschien dat er nog wat bij zit???
een item is namelijk de vorm van een mensen hart????

als dit geen perspectief bied gaan we verder op zoek, is mijn voorstel.

B.


Top
 Offline Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Wed Jun 18, 2008 12:49 am 
Site Admin
Site Admin
User avatar

Joined: Tue Oct 26, 2004 12:25 am
Posts: 124
Location: Tethyr
Ik weet nog een stel priesters van Lathander... Castle Spulzeer :-/

_________________
Sir Marcus de Bénevé Orrimblade
Very Reverend priest in the Order of Torm
Captain in the High Guard of Darromar
Royal Resident of the Council of Belerim
Everto Venator in Ordinis Indigeo


Top
 Offline Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Thu Jun 19, 2008 12:42 am 
Paladins! Elder
Paladins! Elder
User avatar

Joined: Tue Oct 26, 2004 12:55 am
Posts: 138
Location: Darromar
morgen ga ik beginnen met een stuk over de ressurection en andere zaken.

ik heb een paar punten van tom door gekregen die ik kan verwerken.
het zal niet makkelijk worden op meerdere fronten en het is zaak dat er wel samen gewerkt en opgelet word anders kunnen we het ECHT vergeten..........en dat is niet de bedoeling lijkt me......

ik probeer het morgen avond klaar te hebben..........

B.


Top
 Offline Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Thu Jun 19, 2008 1:50 am 
Paladins! Elder
Paladins! Elder
User avatar

Joined: Sat Mar 08, 2003 9:22 pm
Posts: 110
Location: Darromar
Aanvullend op jullie opmerkingen:

- Het is inmiddels bij jullie ook bekend dat ressurection en raise dead niet zomaar een standaard spreuk zijn in deze campaign. Dus 'effe' op zoek gaan naar een priester van Ilmater (de clergie die de meeste kans maakt op een succesvolle res spreuk) kan een quest op zich worden.

Ik laat me graag verrassen door iets heel creatiefs van jullie kant om Marcus snel weer in het land der levenden te krijgen. Maar, het moet wel CREATIEF zijn.

Succes en... de wereld draait door.

_________________
Carpe DM


Top
 Offline Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Fri Jun 20, 2008 12:36 am 
Paladins! Elder
Paladins! Elder
User avatar

Joined: Sat Mar 08, 2003 9:22 pm
Posts: 110
Location: Darromar
Ik heb net met oprechte verbazing het verslag van Danny gelezen. Hij geeft weliswaar meerdere keren aan dat ik hem tips heb gegeven, maar de eer komt toch echt aan hem toe. Hij heeft een oplossing gevonden die past in het verhaal (realistisch gezien.... voor zover je over D&D en realisme kunt praten). Ik wil dan ook graag verder borduren op zijn verslag.

Ik kom zeer binnenkort terug met een korte update over hoe Marcus uit de dood terugkomt. (Duurt normaal gesproken een week voor iemand weer stabiel is...)

Tormyr, trek een Fedykin Geomancer aan zijn haren erbij om jullie missie te volbrengen!
Valerius, je krijgt binnenkort van mij bericht over de items en de analyse dweomer die je hebt uitgesproken...

Er zit schot in, mannen!

_________________
Carpe DM


Top
 Offline Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Fri Jun 20, 2008 7:26 pm 
Paladins! Elder
Paladins! Elder
User avatar

Joined: Tue Oct 26, 2004 12:55 am
Posts: 138
Location: Darromar
mooi mannen!

laat iedereen die denkt nog wat te kunnen doen ....
marcus moet wachten op het bericht van tom om te kijken hoe marcus erbij staat , maar de rest weet allemaal wat hem te doen staat lijkt me.

als alles dan tegelijk gebeurt dan kunnen we (als alles goed gaat met marcus) binnen 24 uur terug zijn in tethyr forrest......

B.


Top
 Offline Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Sat Jun 21, 2008 12:11 am 
Site Admin
Site Admin
User avatar

Joined: Tue Oct 26, 2004 12:25 am
Posts: 124
Location: Tethyr
Heren,

De inventiviteit van Belros heeft Marcus klaarblijkelijk het leven gered. Wees er zeker van dat Orrimblade jullie eeuwig dankbaar zal zijn.

Top verslag Dan!

Gegroet,

_________________
Sir Marcus de Bénevé Orrimblade
Very Reverend priest in the Order of Torm
Captain in the High Guard of Darromar
Royal Resident of the Council of Belerim
Everto Venator in Ordinis Indigeo


Top
 Offline Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Sun Jun 22, 2008 3:11 pm 
Paladins! Elder
Paladins! Elder
User avatar

Joined: Sat Mar 08, 2003 9:22 pm
Posts: 110
Location: Darromar
De geheime deur klikte open met een onwaarschijnlijk eenvoudige handeling. Een typisch weggewerkte deur in een tempel van Torm. Hierachter bevond zich hoogstwaarschijnlijk een wapenkamer.
Behoedzaam stapte hij naar binnen en zag de drie huizenhoge, rode wezens inslaan op een geloofsbroeder van hem.
Marcus hief zijn wapen en maakte zich klaar om één van de monster in de rug te slaan. Tijd en schande hadden hem geleerd dat bij monsters en demonen een aanval in de rug niet oneervol was. Sterker nog, de littekens die hij had overgehouden van alle keren dat hij had gekozen voor een eervolle aankondiging van de strijd, waren zijn geheugensteun dat het beter is voor de eigen gezondheid om zo nu en dan een monster in de rug aan te vallen. Monsters en demonen wel; mensen zeker niet.
De machtige klap die de paladin gaf, deerde het grote monster allerminst. Vanaf hier verliep het scenario iedere keer weer in slow motion.
Het gigantische slagzwaard dat frontaal op Marcus landde. De klap waarmee de paladin de grond raakte, terwijl hij voelde hoe zijn harnas zich een weg in zijn vlees vrat, waar het net vruchteloos probeerde om de klap van de Bloodtroll op te vangen.
De genadeklap die de Troll toebracht aan het weerloze lichaam van de gevallen paladin.
Marcus voelde dat zijn hart stopte met het pompen van zijn bloed, zijn leven.
Even deed Marcus zijn ogen dicht en toen hij ze weer opende bevond hij zich in een klaverveld. Geen richting van Torm, geen heraut die hem de weg naar zijn God kon wijzen. Slechts groen tot zover het oog reikte. Zonder de lijn met zijn God zou Marcus onmogelijk de weg der Gevallenen kunnen lopen en voor altijd in dit klaverveld blijven ronddolen.
Het klaverveld stierf in rap tempo en slechts de dorre aarde was hierna zijn enige houvast. De wereld draaide te snel en verloor haar eigen mystieke leven per seconde. De wind nam toe en begon meer en meer te lijken op een schreeuw. Het geschreeuw zwol aan tot het de trommelvliezen van Marcus deed scheuren. Machteloos beschermde Marcus zijn oren met zijn handen en kneep zijn ogen dicht om de stervende wereld buiten te sluiten. Het geschreeuw verscheurde de wereld en plots
STILTE. Marcus opende zijn ogen en de geheime deur klikte open met een onwaarschijnlijk eenvoudige handeling.
Iedere keer weer, tot in de eeuwigheid.


Badr Nasim boog zich over het lijk op het altaar. De naald in zijn hand leek een eigen leven te leiden en bijna verbaasd keek hij neer op het handwerk dat hij schijnbaar zelf uitvoerde. Met minuscule steken, naaide de naald de borstkas van het lijk dicht. Aan beide zijden van het lijk, spraken zijn broeders van Astoth helende spreuken, terwijl zij hun handen vlak boven de gebroken ribben van het lijk hielden. De ribben kraakten terwijl zij uit zichzelf de breuken probeerden te herstellen en de naald bleef geduldig de miniatuur steken in het levenloze vlees aanbrengen. Bij iedere steek verdween de grijze steen, de grootte van een vuist, verder achter een gordijn van bloederige huid.
Terwijl de laatste centimeters huid door de naald werden gesloten over de steen, werden de ogen van Badr zo groot als schotels die de adel gebruiken om hun theebekers op te zetten. Hij moest zich vergissen, maar het leek toch echt of de steen langzaam pulseerde, alsof er diep binnenin de steen iets klopte. Toen hoorde hij ook het geluid. Een zacht kloppen vanuit de nu bijna compleet gesloten borstkas van de dode paladin op het altaar. Echter voor hij zich ervan kon vergewissen of het kloppend geluid van de steen af kwam, werd het geklop weer overstemd door de hymnen die werden geneuried door de overige priesters in de ruimte.
Veel meer tijd had Badr niet om zich te verwonderen over hetgeen zich onder zijn handen afspeelde, want enkele seconden later voltooide de naald haar precisiewerk en sloot met een laatste steek de borstkas af. Badr voelde dat hij zelf weer de regie kreeg over zijn hand en de naald leek onmiddellijk zo zwaar als een aambeeld aan te voelen. Machteloos opende Badr zijn vingers om de naald naar de grond te laten vallen en zo het extreme gewicht kwijt te raken. De naald raakte de grond met het geluid van een vallende speld en niemand leek dit op te merken. Voor Badr kwam de naald echter met het geluid en de klap van een vallende rots neer. Door de schok verloor Badr zijn evenwicht en zijn spieren weigerden om hem nog langer op de been te houden. Langzaam viel Badr Nasim achterover en toen zijn hoofd hard de stenen vloer raakte, zag hij het kloppende, bloedende hart op de standaard.
Zijn taak was volbracht. Nu mocht hij eindelijk rusten. Langzaam sloot hij zijn ogen en zakte weg in een diepe, herstellende slaap...

Eindeloos. Ieder keer hetzelfde...
...Marcus voelde dat zijn hart stopte met het pompen van zijn bloed, zijn leven.
Even deed Marcus zijn ogen dicht en toen hij ze weer opende bevond hij zich in een klaverveld. Geen richting van Torm, geen heraut die hem de weg naar zijn God kon wijzen. Slechts groen tot zover het oog reikte. Zonder de lijn met zijn God zou Marcus onmogelijk de weg der Gevallenen kunnen lopen en voor altijd in dit klaverveld blijven ronddolen.
Het klaverveld stierf in rap tempo en slechts de dorre aarde was hierna zijn enige houvast. De wereld draaide te snel en verloor haar eigen mystieke leven per seconde. De wind nam toe en begon meer en meer te lijken op een schreeuw. Het geschreeuw zwol aan tot het...
Langzaam leek te worden ingehaald door een stompend, ritmisch geluid. boem...Boem... BOEM.... BOEM! Een geluid alsof iemand op de massieve muren van een tempel beukt met een stormram.
Het geschreeuw werd inmiddels totaal overstemd door het ritmische gedreun en langzaam voelde Marcus zijn lichaam om hem heen. De pijn! De ondraaglijke pijn was teveel en de paladin klapte dubbel om zich zo klein mogelijk te maken, alsof hiermee de pijn over zou waaien.
De pijn zou hem zeker doden. Tranen renden vrijelijk over zijn wangen, terwijl Marcus wanhopig om zijn God schreeuwde: “Torm, bescherm me nu alstublieft. Laat uw beschermende hand ingrijpen.”
Torm leek weinig gehoor te geven aan de bede van Marcus en de pijn verhevigde. Toen Marcus in de bevrijdende armen van bewusteloosheid viel, was het laatste dat hij opmerkte dat een onbekende kracht van binnen uit zijn gefolterde lichaam leek terug te vechten tegen de pijn. Toen... duisternis... stilte.... wegebbende pijn....
Marcus kwam bij en zat op een rots midden in het klaverveld. Verbaasd keek hij naar zijn lichaam, zijn arm en toen hij een vuist balde keek hij ongelovig naar de samenspannende spieren in zijn onderarm. Het diepgroen van het klaverveld op de achtergrond deed zijn onderarm bijna grijs afsteken. Het geluid van beuken op steen galmde nog steeds in zijn oren: BOEM...BOEM...
Marcus keek op naar de horizon om het inmiddels vertrouwde beeld van het eeuwig strekkende klaverveld te zien. Echter, dit keer stond er een donkere muur midden in het klaverveld. Op de muur stond een tekst, geschreven in blauwe oplichtende symbolen.
Marcus kneep zijn ogen toe om zijn zicht scherp te stellen op de tekens op de muur.
De muur leek dichterbij te komen en de tekst verried hiermee haar boodschap:

‘ALS STENEN VAN EEUWEN GELEDEN
WEER EEN PLEK HEBBEN GEVONDEN IN DEZE TIJD
ZAL DE STRIJD TUSSEN LICHT EN DUISTERNIS WORDEN GESTREDEN
EN DE UITKOMST ZAL DE WERELD VERANDEREN TOT IN DE EEUWIGHEID’

Marcus keek weer naar zijn onderarm en balde nog een keer zijn vuist. Het bloed pompte weer door zijn onderarm om de spieren aan te spannen. In snel tempo week het klaverveld op de achtergrond om plaats te maken voor donkere koele tegels....
Marcus ontspande zijn vuist en bekeek aandachtig zijn uitgestrekte vingers.
De acoliet van Astoth in de hoek van de kamer liet verschrikt een kreet ontsnappen.
Marcus keek naar de muur waar net nog een vlammend blauwe tekst op had gestaan en zag de acoliet verschrikt van zijn kruk opstaan en onmiddellijk de kamer uitrennen.
Het gevoel in Marcus’ benen was teruggekomen en hij keek langzaam naar beneden. ‘Ik zit op de rand van een bed’, mompelde hij in zichzelf. ‘Dorst. Water. Veel water.’
Naast de kruk waar de acoliet zojuist nog had gezeten, stond een eenvoudig tafeltje met een aardewerken kruik en een beker.
Marcus sprong van het bed af en liep op het tafeltje toe. Zonder pauze dronk hij de kruik met water leeg. Inmiddels was het bonkende geluid in zijn oren afgezwakt tot een zacht en diep ritmisch kloppen dat uit het midden van zijn borst leek te komen.

“Marcus, vriend! Welkom terug. Hoe voel je je?”, ondanks de bekende stem, draaide Marcus zich toch verschrikt om. In de deuropening stond Belros, gehuld in een staalgrijs gewaad. Achter hem probeerde de acoliet die net nog was weggerend, verwoed langs de massieve paladin de kamer in te kijken.
Marcus leek even kort na te denken over de vraag van Belros en antwoordde toen: “Herboren. Met Torm weer aan mijn zijde. Wel veel honger en dorst.”
Belros lachte uitbundig bij het horen van dit antwoord en stapte met open armen de kamer in. Toen hij zijn vriend in de armen sloot, gaf hij lachend aan: “Honger en dorst zijn normaal. Het is ongelofelijk dat je alweer loopt. Een wonder zou je bijna zeggen. We hadden rekening gehouden met één tot twee weken herstel en hier sta ik dan met je. Nog geen 4 uur na de operatie. Even wijk ik van je zijde en onmiddellijk moet je bijkomen. Haha.”, Marcus keek de tempelier aan en sprak met droge keel: “Operatie?”
Belros liet Marcus vrij uit de omhelzing en keek ernstig: “Marcus, je bent heel zwaar gewond geraakt. Heel zwaar...”, Belros liet de laatste twee worden even in de ruimte hangen. “Maar nu ben je weer bij ons. Weer onder vrienden. Om jouw rol te spelen in de belangrijke en cruciale tijden die we tegemoet gaan.”
Marcus keek wat glazig naar Belros bij het horen van deze woorden.
Belros pakte Marcus bij zijn schouders en keek hem recht in de ogen: “Wat kun je nog herinneren?”
Marcus slikte een keer om zijn droge keel te bevochtigen en gaf toen aarzelend antwoord: “Ehh.. klavervelden, groen? Een muur.. met ene boodschap over steen. Grote rode monsters. Zwarte regen. Tot diep in mijn ziel. De leegte zonder Torm? Wat een nachtmerrie.”
Belros knikte kort: “Zeker een nachtmerrie. Maar helaas wel de rauwe werkelijkheid. De zwarte regen is onze ergste nachtmerrie, maar het lijkt erop dat we hier misschien ook een oplossing voor hebben gevonden. Al dan niet tijdelijk. Tormyr is er helaas niet om je te begroeten. Hij is enige uren geleden via het Portaal naar de Fedaykin afgereisd. Zij kunnen ons wellicht helpen met die Goddeloze Zwarte regen. Hoe voel jij je verder?”, met deze laatste zin wees Belros op de borst van Marcus.
Marcus keek naar zijn borst en schrok toen hij een vers litteken zag, dat van vlak onder zijn kin tot aan zijn navel liep. Zo’n vers litteken had ontzettend pijn moeten doen en vreemd genoeg voelde hij nagenoeg niets van de gigantische wond.
“Het jeukt wat, maar verder voel ik me wel goed.”, sprak Marcus verbaasd terwijl hij voorzichtig het litteken betastte.
“Mooi, Shadout Harah heeft een soort van stinkende zalf op die wond gesmeerd en je volgegooid met een drankje dat ‘pijn doodt’, zoals ze zelf zegt. Een paardenmiddel want als dit regelmatiger wordt gebruikt kun je er niet meer vanaf blijven. Een soort drugs om zo maar te zeggen.”
Belros gebaarde naar de acoliet die nog steeds met open mond vanuit de gang de kamer in staarde: “Marcus, heeft honger en dorst. Zorg ervoor dat er een tafel gedekt wordt. We zijn er over tien minuten.”
De acoliet maakte zich uit de voeten om een maaltijd op tafel te zetten en hierna zoveel mogelijk broeders te imponeren met het verhaal dat hij vanaf nu te vertellen had over de wederopstanding van Marcus d’Orrimblade.
Toen de acoliet uit het zich was verdwenen, draaide Belros zich weer naar Marcus: “Tijd om je aan te kleden, grote vriend en wapenbroeder. Je wapenrusting staat in de hoek. Er was weinig van over toen we hier aankwamen, maar het lijkt wel of jouw platemail zich uit zichzelf hersteld heeft. Toen ik een wapensmid wilde vragen om je harnas te repareren, was de meeste schade al hersteld? Het lijkt erop dat Torm je hier in de tempel van Astoth weer toelacht.”

Marcus draaide zich naar de hoek van de kamer waar Belros op wees en zag daar het vertrouwde harnas staan dat hem al jaren had beschermd tegen de vele klappen die hij in ontvangst had genomen om de doelen van zijn God in de wereld te verdedigen.
Voor hen die hoogste doel dienen te verdedigen, de normen en waarden van Torm, kwam rust op een tweede plaats.
Tempus fugit en ook een Apocalyps wacht nergens op.

_________________
Carpe DM


Top
 Offline Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Wed Jun 25, 2008 12:06 am 
Paladins! Elder
Paladins! Elder
User avatar

Joined: Tue Oct 26, 2004 1:04 am
Posts: 22
Location: Darromar
Tormyr weet wat hem te wachten staat, binnen zes uur moet hij terug zijn met een geomancer van de Fedaykin die de “zwarte” regen kan stoppen. Belros was zo vriendelijk om soldaten mee te geven om hem te escorteren naar de Fedaykin, maar aangezien de Fedaykin het niet zo op buitenstaanders hebben en hun hideout liever niet prijsgeven besluit Tormyr om alleen te gaan. Aangekomen in de kamer met de teleport stone staat Shadout Hara al op de Aasimar te wachten. “Ga snel zoon van Torm en veel succes met deze cruciale reis die zal leiden tot de bevreiding van Tethyr” met deze woorden en het beeld wat op zijn netvlies gebrand is van zijn net geopereerde vriend Marcus stapt Tormyr met een gebed aan zijn God door het portaal “Torm zorg er voor dat Marcus weer onder ons komt en in uw naam zal strijden om al het kwaad wat hier In Tethyr niet thuishoort te verdrijven zodat de vrede weer kan terugkeren in Tethyr.

Verbaasd en met hun wapens getrokken kijken de Fedaykin argwanend naar de persoon die uit het niets in gouden armor wat voor hen verscheen. “Wees gerust broeders ik ben het Tormyr, jullie abradhim” De wapens worden gezakt en als sneeuw voor de zon verandert de stemming in die van vrolijke begroetingen. Veel tijd om te praten met zijn woestijn broeders is er niet en Tormyr komt dan ook meteen tot de orde van de dag. “Sorry vrienden ik wil niet onbeleefd zijn maar ik heb dringende zaken te bespreken met naib Sijar Tugar” Aan de toon en de vastberadenheid dat Tormyr dit zegt weten de Fedaykin dat het menens is en twee jonge rekruten leiden de paladin naar de tent van het stamhoofd. Na een korte aankondiging betreedt Tormyr de tent. “Kom binnen en neem plaats Sir Tormyr, aan uw gezicht te lezen is dit waarschijnlijk niet zomaar een vriendelijk bezoek”. Tormyr neemt plaats op een rijkelijk versierd kussen tegenover het stamhoofd; “Helaas wijze stamhoofd wederom kom ik naar de Fedaykin toe voor hulp in deze letterlijke donkere tijden”. “De lijn die ik heb met mijn God hebt, en vele ook met mij, is verbroken door een Apocalyps die in gang is gezet om een evil ancient God te laten herijzen” “Sorry heer Tormyr dat ik u interpreteer” de stamhoofd van de Fedaykin staat op en loopt naar de opening van zijn tent. “Doelt u op die onheilspellende zwarte wolken die al enige tijd de lucht in de verte van de zon ontdoen?” Een kleine glimlach is te zien op het gezicht van naib Sijar Tugar. Voordat Tormyr wat kan zeggen vervolgt hij zijn verhaal. “Vind je het niet vreemd mijn vriend dat deze zwarte wolken onze kamp nog niet hebben bereikt” Tormyr kijkt het stamhoofd vragend aan. “Die tijd dat je hier hebt gezeten moet het je toch zijn opgevallen dat er af en toe rare dingen met het weer gebeurt in en rond om het kamp en dit alles is te danken aan de oudste en daarmee ook sterkste Fedaykin die ons kamp rijk is, Albadr el Fadeem. “Natuurlijk weet ik wie dat is dat is precies de rede waar ik voor kom heer” “Ik kom uw hulp vragen om mij en mijn vrienden te helpen met het redden van een jong meisje die gevangen zit in een tempel in Tethyr forrest maar door de regen kunnen wij niet beschikken over onze krachten die nodig zijn om dit te doen”. Een tijdje is het stil voordat Sijar Tugar zijn antwoord geeft, “Ik begrijp uit je woorden dat je beroep wilt doen op de krachten van onze geomancer Albadr el Fadeem” “Zoals je begrijpt is deze keuze niet aan mij, ik zal dit met hem moeten bespreken” met deze woorden verlaat Sijar Tugar de tent. Het enige wat Tormyr nog kan doen is wachten en hopen.

Na een klein uurtje te hebben gewacht ziet Tormyr de huid die de tent afsluit open gaan. Naib Sijar Tugar komt als eerste de tent in gevolgd door een kleine oude man die zich staande houd met een wandelstok. Tormyr pakt de hand van de oude man en buigt voor hem “Goed om u weer te zien oude vriend, hellaas ben ik hier niet om weer eens een goed gesprek met u te hebben als vanouds”. De man legt zijn arm op de aasimar zijn hoofd. “Ik heb altijd genoten van onze gesprekken maar ik begrijp dat je deze keer niet mijn raad maar wat anders van mij nodig hebt” de oude man kijkt Tormyr zorgzaam aan als hij deze woorden zegt. “Ik heb het besproken met Sijar Tugar en ik zal je proberen te helpen met je probleem” Ik kan alleen niet al te lang wegblijven want ze hebben mij hier ook nodig om deze donkere wolken te verdrijven dus laten we geen moment wachten”. Er valt inderdaad geen tijd te verliezen, kostbare tijd. Tormyr pakt de hand van zijn vriend“ Ik zal goed voor hem zorgen en hem met mijn leven beschermen” Lachend kijkt Sijar Tugar Tormyr aan “Dat weet ik abradhim, dat weet ik” Het is tijd om te vertrekken, Tormyr draait zich om “Alkazaam” met spreken van dit woord verschijnt er voor de paladin een portaal. Tegelijk stappen Tormyr en Albadr el Fadeem door het portaal die hen zal brengen naar de tempel van Astoth.


Top
 Offline Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Wed Jun 25, 2008 2:01 am 
Paladins! Elder
Paladins! Elder
User avatar

Joined: Tue Oct 26, 2004 12:55 am
Posts: 138
Location: Darromar
dat lijkt ook geregeld.....

goed gedaan....!

zaterdag meteen die tempel in knallen en zorgen dat het heilige domein van Torm gereinigd word.

B.


Top
 Offline Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Thu Jun 26, 2008 12:05 am 
Paladins! Elder
Paladins! Elder
User avatar

Joined: Sat Mar 08, 2003 9:22 pm
Posts: 110
Location: Darromar
Heren!
Ik ben oprecht trots over de manier waarop jullie dit gezamenlijk hebben opgepakt!
Alles is voor de daadwerkelijke sessie in orde gemaakt en op wat voor een manier!
Ik zie prachtige verhandelingen over wederopstandingen, zaken die jullie gaan helpen met het bevechten van de aanstormende Apocalyps en ... de hulp van een geomancer die wellicht die ellendige regen tijdelijk kan stoppen!

Ik heb gewoon ECHT zin in aanstaande zaterdag en zie er ook naar uit dat jullie die tempel ns even grondig gaan reinigen. Let op: het blijft pittig, maar de Goden krijgen jullie in ieder geval weer op jullie hand. Ben ik zeker van.

Tot zaterdag en nogmaals complimenten over hoe jullie dit allemaal hebben aangepakt!

groeten Tom,

_________________
Carpe DM


Top
 Offline Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Thu Jun 26, 2008 12:06 pm 
Site Admin
Site Admin
User avatar

Joined: Tue Oct 26, 2004 12:25 am
Posts: 124
Location: Tethyr
A ressurection
De stilte was oorverdovend. Minuten geleden was Marcus dood geweest. Of waren het uren geweest? Dagen, weken, jaren? De stilte bleef oorverdovend. Geleden leek het alsof zijn trommelvliezen het zouden gaan begeven door het hernieuwde kloppen van zijn overleden hart. Als mokerslagen had zijn hartslag geklonken. Met elke slag had hij gevoeld hoe het kokendhete bloed door zijn koude stijve aderen werd gestuwd. Het was geen plezierig opstaan deze ochtend.
Hij had willen zweten. Hij had het uit willen schreeuwen van de pijn die zijn hergeboorte hem liet doorstaan. Torm en Astoth waren echter onverbiddelijk geweest. Iemand die zoveel aandacht vroeg moest het lijden dan maar onder ogen zien leek het motto. Terwijl Marcus zijn lichaam vol voelde stromen met leven leek het kloppen van zijn hart tot een crescendo te komen. Zijn slapen leken het te begeven. Het zware kloppen in zijn Marcus’ hoofd voelde alsof iemand zijn vinger achter beide ogen had weten te wurmen en nu probeerde zijn ogen uit te rukken. Heel even leek Marcus zijn bewustzijn weer te gaan verliezen, maar toen sloeg de stilte toe. Eerst kwam er een gevoel van rust over de paladijn. Eindelijk verlost van de druk op zijn hoofd. Zijn lichaam was weliswaar nog niet responsief, maar dat kon niet lang meer duren.
Eindelijk rust... eindelijk geen mokerslagen meer. En op dat moment sloeg de paniek toe. Hij voelde zijn hart niet meer! Geen puls, geen levensader! Met al zijn wilskracht probeerde Marcus zich te concentreren op het gebied waar zijn hart zou zitten. In plaats van het vertrouwde warme gevoel vond de paladin van Torm het gevoel alsof zijn hart was bevroren. In plaats van het vertrouwd kloppende en altijd aanwezige geluid van zijn pompend hart, hoorde Marcus het zachte gezoem van een radarwerk dat net in werking was gesteld. Volledig geconcentreerd op zijn innerlijke veranderingen, had de paladin niet in de gaten gehad dat zijn stenen hart inmiddels het hele lichaam van levensvocht had voorzien. De organen traden één voor één weer in werking. Zijn nieren, milt, longen en lever waren doorbloed. In plaats van asgrauw kleurde zijn huid weer zacht roze. En ineens leek de paladin verblind! Hij wist dat hij zijn ogen niet open had, maar het plotselinge aanschakelen van zijn zicht deed hem zelfs door zijn gesloten oogleden zijn ogen toeknijpen. Met zijn organen weer intact leek zijn lichaam de reguliere cyclus weer aan te nemen; de cyclus van sterfelijkheid. Met zijn sterfelijkheid kwam vermoeidheid. Dodelijk vermoeid voelde hij zich nu en hij gaf zich over aan het de warme leegte van de slaap, slechts gevoed door het zacht ritmisch tikken van zijn magische hart.



Hij die worstelt met demonen...
De acolieten waren in opperste staat van opwinding. Als een lopend vuur had het gerucht gegaan van de wederopstanding van de demon hunter. ‘Hij loopt met het levensvuur van Astoth.’ En, ‘Hij die worstelt met demonen, was gestorven, maar Astoth heeft hem het leven geschonken.’ Waren veelgehoorde fluisteringen. Voor even werd de naam Orrimblade vaker genoemd dan die van de Voice of Astoth.
Het ging allemaal voorbij aan de man in kwestie. In de verkoeverruimte van de tempel van Astoth zat Marcus de Bénevé Orrimblade op de rand van zijn bed. Terwijl hij zich uitrekte kraakte zijn ruggengraat. Hij draaide zijn hoofd en kraakte zijn nekwervel. De paladin van Torm had zich werkelijk waar in jaren niet zo fit gevoeld. Naarmate de uren waren verstreken leek Marcus’ lichaam en geest het stenen hart van Astoth te hebben geaccepteerd. In het perfecte ritme van zijn hart bewoog Marcus zijn armen, benen. Bij elke beweging wist hij het ritme de juiste plek te geven. Sterker het leek er zelfs op dat het ritme zijn bewegingen begon te leiden. Terwijl de paladin zijn hervonden finesse bewonderde stapte Belros binnen.

‘Marcus Orrimblade, waarde vriend. Het is goed je terug te zien in het land der levenden.’ Met een oprechte glimlach op zijn gezicht schudde de Voice of Astoth Marcus’ hand.
‘Het ziet er naar uit dat Astoth je goed gezind is. Je herstelt wonderbaarlijk snel.’
‘Ik voel me goed.’ zei Marcus kortaf. ‘Goed genoeg om de Tenebreux aan te pakken.’
Belros lachte, ‘Da’s goed nieuws Marcus.’ en hij ging naast zijn kameraad op het bed zitten. Vanuit zijn tuniek pakte Belros een amulet ter grootte van een copper coin uit Darromar. ‘Marcus de Bénevé Orrimblade,’ sprak de Voice van Astoth officieel. ‘Reverend priest in the Order of Torm...’ de voorvechter van Astoth greep Marcus’ rechterhand en drukte het amulet in zijn palm. Even leek het amulet een sissend geluid te maken, alsof het een stuk koud vlees brandmerkte. Marcus keek zijn vriend aan en wist wat er ging komen. Sinds zijn ontwaken had de paladin het gevoel gehad ergens onvoltooide zaken te hebben. Dit was het. Het geschenk van Astoth kwam tegen een prijs.
De Voice of Astoth drukte het amulet nog harder in de handpalm van Marcus en even leek het alsof Belros de hand van zijn vriend wilde verbrijzelen, totdat het amulet versmolt met het zachte vlees dat daarnet nog tegenstand had geboden.
‘Aanschouw de keuze die Astoth voor u heeft gemaakt!’ schreeuwde Belros terwijl Marcus wegzakte in een tweede bewustzijn.

Beelden van priesters te paard schoten Marcus door het hoofd. Priesters te paard, met getrokken wapens. Sommigen geblinddoekt, zoals Belros ook wel eens ten tonele verscheen. Sommigen met wijd opengesperde monden, schreeuwend, zonder geluid voort te brengen. De beelden flitsten in een razend tempo achter elkaar over Marcus’ netvlies. Een dorp in de verte. Een marktplein, een samenscholing van burgers, één persoon in het midden, priesters van Astoth, schuldig of niet schuldig, een vonnis, snelrecht, executie, dood. Geluidloze beelden en gevoelens wisselden elkaar af. Priesters van Astoth, een boom, snelrecht, executie, dood. Het leek een eeuwigheid voordat de stroom van beelden een halt had genomen.

Toen Marcus weer was bijgekomen legde Belros zijn hand op het hoofd van de paladin voor zich. ‘Een orgaan voor een orgaan, het is de wil van Astoth.’
‘Marcus Orrimblade, de rechtsgang van Astoth verdient zuiver en objectief te worden geobserveerd. Marcus Orrimblade u zult het hart van Astoth laten spreken, bij onrecht en onbillijkheid in naam van Astoth. Reverend Priest of Torm, in uw onafhankelijkheid en deugdzaamheid vormt u de observator van Astoth. In al uw wijsheid en loyaliteit bent u The Eyes of Astoth.’

Marcus boog naar de Voice of Astoth en bedankte Astoth voor het leven dat hem was gegund. Vervolgens bad hij tot Torm en sloot hij vrede met zijn gekozen pad en zijn stenen hart. Hoewel zijn hart aan Astoth toebehoorde, zou zijn ziel voor eeuwig in handen blijven van Torm, The Loyal Fury.

_________________
Sir Marcus de Bénevé Orrimblade
Very Reverend priest in the Order of Torm
Captain in the High Guard of Darromar
Royal Resident of the Council of Belerim
Everto Venator in Ordinis Indigeo


Top
 Offline Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Fri Jun 27, 2008 1:57 am 
Paladins! Elder
Paladins! Elder
User avatar

Joined: Tue Oct 26, 2004 12:55 am
Posts: 138
Location: Darromar
heren paladins.

ik wil niet onder stoelen of banken steken dat ik nu voor de eerste keer het gevoel heb dat we met de gehele ploeg een top prestatie hebben neergezet en het doet me goed.
zaterdag meteen lekker knallen!!!!

we hebben het als ploeg in ieder geval deze keer goed gedaan lijkt me en een hoop tijd bespaart, als we dit in sessie s hadden moeten doen had het zeker 2keer spelen geduurd en daarom is het door spelen op het forum zo belangrijk.

tot zaterdag......

B.


Top
 Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 14 posts ] 

All times are UTC + 2 hours [ DST ]


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Search for:
Jump to:  
cron