Login


All times are UTC + 2 hours [ DST ]


It is currently Wed Dec 13, 2017 3:55 pm




Post new topic Reply to topic  [ 6 posts ] 
Author Message
 Post subject: Tormyr's missie
PostPosted: Wed Feb 27, 2008 10:42 pm 
Paladins! Elder
Paladins! Elder
User avatar

Joined: Tue Oct 26, 2004 1:04 am
Posts: 22
Location: Darromar
Tormyr staat buiten de tempel van Astoth met zijn zwaard in zijn handen. Na een moment van concentratie transformeerd de aasimar in het gevleugelde wezen. Met een paar sterke slagen vliegt hij als een vogel door de lucht. Tormyr zucht en denkt bij zichzelf "wat een vrijheid, wat een genot" maar zijn gedachte komen weer snel bij de orde van de dag, het inlichten van de koningin van hun plannen. Het is alweer een tijdje geleden dat Tormyr was vertrokken bij de Fedaykin en hij vroeg zich dan ook af of ze nog steeds op dezelfde plek zouden verblijven. Hij had ze goed getraind ook in het "niet opvallen" en was daarom erg benieuwd hoe ze het er nu vanaf zouden brengen. Zouden ze klaar zijn voor de strijd die niet meer lang op zich zou laten wachten. En hoe zou het met zijn koningin gaan, was zij er klaar voor om haar rechtmatige plek in te nemen op HAAR troon.


Top
 Offline Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Fri Feb 29, 2008 1:30 am 
Paladins! Elder
Paladins! Elder
User avatar

Joined: Sat Mar 08, 2003 9:22 pm
Posts: 110
Location: Darromar
Ondanks dat Tormyr de lange afstand naar het kamp van de Fedaykin vliegend kon afleggen, was het een zware en vermoeiende reis.
De onberkenbare woestijnwinden vergeden het uiterste van Tormyrs concentratie en regelmatig moest hij krachtig bijsturen als hij overvallen werd door een onverwachte zijwaartse rukwind.
De vermoeidheid van de paladin maakte snel plaats voor opluchting en hernieuwde energie, toen hij aan de horizon de stipjes zag die de lokatie van de tenten van het Fedykin kamp aangaven.
Tormyr keek een kleine dertig meter naar beneden en zag de oneindig strekkende woestijn; schijnbaar compleet verstoken van enig leven.
Grimmig zette de paladin een versnelde koers naar het kamp in, terwijl hij binnensmonds mompelde: "Slordig. Dit heb ik ze zo niet geleerd."

Ruim voordat hij de eerste tent van het rebellenkamp bereikte, daalde Tormyr naar de zanderige aarde en transformeerde zich van de gevleugelde engel terug naar de aasimar paladin. Hij had besloten om geen onrust te creëren door een theatrale entree en de laatste paar honderd meter naar het kamp te voet af te leggen.
Vlak voor het kamp lkwamen vier Fedaykin strijders op de paladin afgelopen. De brede en gastvrije glimlach van dit kwartet kon nauwelijk worden verhuld door de dikke, stofdichte doeken die de woestijnbewoners voor hun gezicht droegen.
Tormyr had inmiddels door zijn verblijf bij de Fedaykin geleerd om de mensen ondanks de doeken die het grootste deel van de gezichten verborgen, te herkennen. Als je eenmaal wist waar je op moest letten en hier enige ervaring in had opgedaan was het eigenlijk best eenvoudig. Door het dragen van deze gezichtsbescherming komt iedereen er snel achter dat ogen van mensen, ook wel de ramen naar de ziel genoemd, uniek zijn voor ieder persoon.
Tormyr keek het viertal kort aan en herkende onmiddellijk twee van de vier als jonge enthousiaste Fedaykin strijders die hij enkele maanden geleden in training had gehad. De andere twee waren onbekend voor de paladin. Op zich een goed teken, want de strijd waarvoor de Fedaykin getraind werden, vond dus nog steeds nieuwe aanhangers.
"Yusuf, Kareem,", Tormyr knikte kort en beleefd naar de twee bekenden: "Mijn hart zoekt verkoeling in de blijdschap die ik voel bij het zien van twee respectvolle en wijze bewoners van de woestijn. Durf ik nederig te vragen om rust in de schaduw van jullie tent met wellicht een vriendelijk woord, een glorieus verhaal of nieuws dat we kunnen delen?"
De formele begroeting werd door Tormyr vloeiend in de taal van de Fedaykin uitgesproken.
"Reiziger in de hitte van moeder woestijn. De schaduw van onze tent is van u zolang we nieuws te delen hebben of verhalen kunnen ruilen. Als onze kelen droog zijn van de hitte of het praten zal onze zoete thee de kelen smeren. Kom verder", Kareem beantwoordde de groet van Tormyr op formele, bijna rituele wijze.
De vier Fedaykin en Tormyr bogen gelijktijdig eerbiedig naar elkaar en bleven elkaar vervolgens enkele seconden strak en ernstig aankijken.
Hierna was het begroetingsritueel kennelijk ten einde, want zowel Kareem als Yusuf stevenden op Tormyr af en omhelsten hem warm en hartelijk.
Na de officieuze begroeting keek Tormyr kort en vorsend naar de twee andere Fedaykin die respectvol afstand hadden gehouden. Yusuf gebaarde theatraal naar de twee respectvolle bedoeïnen en zei: "Tormyr, dit zijn Nasser en Kadir. Nieuwe, veelbelovende recruten. Ze komen van de stam van Ibr Badri. Taaie vechters en stille wandelaars."
De twee zonen van stam Ibr Badri, bogen nogmaals diep en begroetten Tormyr: "Abradhim, uw lessen zijn ter harte genomen door uw soldaten en worden zorgvuldig overgebracht." De begroeting droeg een zware boodschap van respect met zich mee. Abradhim betekende immers: wijze leraar. En bij de Fedaykin is de beste leraar hij die zorgt dat zijn leerlingen zelf aan anderen kunnen leren.
Tormyr knikte dankbaar en koos ervoor om niet met een bescheiden antwoord te komen, omdat dit al snel als een beledinging voor het eerder gebrachte compliment kon worden opgevat.
Na deze woorden keek Tormyr Kareem ernstig aan: "Wellicht ben ik in mijn trainingen niet volhardend genoeg geweest. Ik kon namelijk tot op een paar honderd meter van het kamp komen zonder dat jullie mij opmerkten. Worden jullie slordig?"
de vraag van Tormyr bleef even dreigend in de lucht hangen. Kareem boog diep naar de paladin en antwoordde lachend: "Abradhim, twijfel niet aan de kracht waarmee u uw wijsheid met ons heeft gedeeld. De laatste twintig minuten waren wij al op de hoogte van uw komst. Uw lessen om één te worden met de omgeving zijn ter harte genomen. De vier verkenners die zich op vier steenworpen afstand onder het zandoppervlak hadden ingegraven, zullen zo ook wel arriveren. Zij willen de Abradhim Tormyr waarschijnlijk ook graag zien." Kareem wees in de richting waar tormyr net vandaan kwam op een klein stipje op de rand van een woestijnduin; een verkenner die lenig over het zand richting het kamp kwam rennen.
"De verhalen over Tormyr zijn erg poulair onder de nieuwe recruten en met name het blinkende harnas met de maliën handschoen is iets dat de mensen erg bijblijft. Daaraan herkende Abderachman de 'vliegende buitenlander' en besloot niet de harpoenspeer te schieten.", hiermee eindigde Kareem de discussie die wellicht had kunnen ontstaan over discipline en zekerheden.
"Laat ons nu inderdaad de schaduw van een tent opzoeken en thee genieten. Want we verliezen hier onnodig lichaamswater."
De groep Fedaykin en de buitenstaander in het uit de verhalen bekende harnas liepen rustig naar het kamp, terwijl er op de rand van de woestijnduin nog drie Fedaykin stipjes verschenen.

Enkele uren later had Tormyr zijn meest recente avonturen met een groep Fedaykin strijders gedeeld. Als kinderen hadden zij aandachtig aan zijn lippen gehangen toen hij vertelde over gevechten met reptielachtige wezens, bosrijke gebieden en oude, vergeten steden onder de grond.Waarschijnlijk was de komst van de paladin van Torm als een lopend vuurtje door het kamp gegaan, want inmiddels was Tormyrs publiek van luisteraars uitgegroeid van een paar mannen in de tent, naar een tent waar de rebellen schouder aan schouder zaten. Bij de ingang probeerden vooral de jongere recruten elkaar te verdringen om maar zoveel mogelijk op te vangen van de verhalen, of 'lessen' die de Abradhim vertelde.
Toen Tormyr zijn relaas afsloot barstte onder de Fedaykin een intensieve discussie los waarin voornamelijk de avonturen die zij net gehoord hadden werden vertaald in lessen en praktische tips in de krijgskunde.
De paladin van Torm maakte van deze gelegenheid gebruik om Kareem even terzijde te nemen en hem deelgenoot te maken van de eigenlijke reden van zijn bezoek: "Kareem, zonder repsectloos over te komen doe ik een beroep op je. Ik moet Koningin Zhiranda Star Rhindaun en de stamvader van de Fedaykin nodig spreken. Ik kan hier niet zomaar wegkomen zonder dat ik nog uren vragen moet beantwoorden van alle strijders en recruten. Kun je me helpen om snel uit deze tent weg te komen?"
Kareem keek de paladin eerst ongelovig aan. Je kon hem bijna horen denken: 'Heeft onze wijze leraar nu opeens geen tijd voor zijn leerlingen? Dit kan toch niet?'
Tormyr voelde de wanhoop om zich heen verzamelen en hij wilde al gaan wennen aan het idee dat het nog uren, misschien wel dagen kon gaan duren voordat hij, zonder iemand te beledigen door een vraag onbeantwoord te laten, zijn verzoeken bij de Koningin kon indienen.
Kareem keek de paladin met een paar duivelse pretoogjes aan en toen begreep Tormyr dat de Fedaykinstrijder hem een kleine loer had gedraaid.
Kareem knipoogde kort naar de paladin en flusiterde hem toe: "Als we zo meteen naar de uitgang lopen, mag er echt geen woord gesproken worden. Bedenk dat als je één woord geeft, je er duizend terug kunt krijgen. In dit geval de meeste in de vorm van vragen. Vragen die de verplichting hebben om dan beantwoord te worden."
Voordat Tormyr hier iets over kon zeggen, liep Kareem naar het midden van de tent en schreeuwde met één kort woord om orde. Hij kreeg onmiddellijke aandacht van alle aanwezigen; in alle stilte.
"Broeders, strijders, Fedaykin. De Abradhim heeft weer veel wijsheid met ons gedeeld. Daarvoor zijn we hem dankbaar en we zullen hem niet teleurstellen omdat we zijn wijze lessen zullen omzetten in glorieuze actie." In antwoord hierop juichte de tent enthousiast.
"Maar,", vervolgde Kareem: "Onze Abradhim deelt net met mij een ernsitge boodschap. Hij heeft ook een les voor onze Fedaykinvader Naib Sijar Tugar en zijn buitenlandergast. Een boodschap die zo belangrijk is dat hij onmiddelllijk moet worden gedeeld." Een gemompel van teleurstelling steeg langzaam op uit de groep, omdat velen van hen al wisten wat er volgen ging. "Ja broeders, ook ik ben teleurgesteld. Maar soms moeten onze lessen en het plezier dat we hierin beleven, wijken voor boodschappen met een hoger doel. En dat is waar we hier op doelen. Dus, inderdaad, ik verzoek jullie om jullie vragen vast te houden en onze Abradhim Tormyr de vrijheid te geven om zijn uiterst belangrijke boodschap te brengen aan onze Naib."
Alle aanwezigen in de tent knikten teleurgesteld maar eerbiedig en maakten demonstratief een pad door de menigte voor Tormyr om hem zonder opnonthoud vrijgeleide de tent uit te geven.
Dankbaar liep Tormyr tussen de mensen door en knikte vriendelijk. Alle aanwezigen keken hem eerbiedig, maar ook verwachtingsvol aan. Heel even leek het of de paladin een kort woord van dank wilde geven aan deze enthousiaste mensen. Onmiddellijk kwamen er vier Fedaykin naar voren, met de vragen al brandend op de lippen.
Kareem liep pal naast Tormyr en siste hem zacht toe: "Geef één woord en krijg er duizend terug." Na dit advies drukte Tormyr stevig zijn lippen op elkaar en liep woordenloos de tent uit. Achter hem barstte de discussie tussen de Fedaykin alweer los.

Vlak voor de tent van de stamvader Naib Sajir Tugar, werden Kareem en Tormyr onderschept door een jonge enthousiaste recruut.
De recruut bleef voor het duo staan en terwijl een groepje andere enthousiaste recruten van veraf Tormy al herkende, groette de jongeling het tweetal: "Abradhim, kolonel Kareem.", tormyr boog zwijgend voor de jongen en Kareem boog eveneens kort en lachte de jongen warm toe.
"Abradhim, mag ik u vragen?", begon de jongen enthousiast: "Toen u tegen de reptielen vocht.." "Said!", onderbrak Kareem de jongen bits: "Wil je die vraag afmaken en de komende maand wacht lopen op de oostkant van het kamp. Vol in de snijdende woestijnwind? Of denk je dat je nu te druk bent met andere dingen dan een antwoord vinden op de vraag die je nu wilt gaan stellen?" Kareem keek de jonge recruut bijna vijandig aan. Geschokt, verontwaardigd en hulpeloos keek de jongen even van Kareem naar Tormyr. De paladin haalde zwijgend en vragen zijn schouders op. De jongen twijfelde even en sprak verontschuldigend: "Excuses Abradhim, ik bedenk me nu opeens dat ik de wapen nog moet invetten. Moge de zon mild zijn voor uw lichaamswater.", hierna maakte de recruut zich zo snel mogelijk uit de voeten.
De andere jonge recruten die al waren toegesneld naar Tormyr, hadden inmiddels pas op de plaats gehouden. "Kareem keek hen streng aan: "Iemand anders die een vaag heeft die zo belangrijk is dat een maand lang iedere dag snijdende wind en striemend zand een goede ruil is voor het antwoord?"
De groep recruten schudden woordenloos en liepen snel een andere kant op.
Terwijl Kareem en Tormyr hun weg vervolgden naar de grote tent in het midden van het kamp, lachte Kareem vriendelijk: "Dat was Said. Goede jongen. Veelbelovend. Is alleen zelfs voor een Fedaykin erg nieuwsgierig."
De weg naar de tent werd verder zonder enig oponthoud afgelegd.

In de bewuste tent zag Tormyr meteen zijn Koningin achter een hoog bureau zitten.
naast haar stond de leider en stamvader van de Fedaykin, naib Sijar Tugar.
"Tormyr, welkom. Goed je weer te zien.", sprak Zhiranda Star Rhindaun, terwijl de paladin knielde. Sijar Tugar knikte kort en respectvol naar Tormyr.
"Wat zat er toch veel tijd tussen het moment dat ik van je terugkomst vernam en dat je hier nu voor me knielt?", sprak de Koningin met een cynische ondertoon. "Sta alstublieft op en neem plaats." Rhindaun wees naar een comfortabele stoel.

"Hoogheid, ik ben hier om u te informeren over de meest recente ontwikkelingen en de plannen die we hebben om Tethyr weer vrij te maken."
De Koningin keek de paladin licht verbaasd, maar geïnteresseerd aan: "Sir Tormyr, u heeft mijn bijna onverdeelde aandacht."
Na deze toestemming, begon Tormyr zijn verhaal...

_________________
Carpe DM


Top
 Offline Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Fri Feb 29, 2008 10:13 pm 
Paladins! Elder
Paladins! Elder
User avatar

Joined: Tue Oct 26, 2004 1:04 am
Posts: 22
Location: Darromar
Nog onder de indruk van zijn hartelijke ontvangst begint Tormyr te vertellen over de plannen van hem en zijn mede paladijnen. Zo begint hij te vertellen over Igor Mendelsohn en hoe hij Daromar als een dictator regeerd en onder controle houd doormiddel van drugs en omkoperij van het volk en mocht iemand een humanoid iets kwaads aandoen dat er dan vergeldings acties zullen plaatsvinden tegen de bevolking, en dat die vele malen erger zouden zijn dan wat er met de humanoid zou zijn gebeurd. Bij het horen van hoe deze tiran op haar troon zit en haar stad naar de verdommenis helpt beginnen de haren van de koningin overeind te staan en begint haar bloed te koken.

Hij vertelt verder over de beschermings spreuk van Mendelsohn en hoe zij hun wapens hebben "infused" om hem te kunnen uitschakelen. Het probleem is dat wanneer Mendelsohn is uitgeschakeld de Black Hand hard zal terugslaan en dat de bevolking van Daromar daar de dupe van zal worden. "En hier komt u in het verhaal" Tormyr kijkt zijn koningin aan terwijl hij dit zegt, u moet zijn plek in nemen om het volk weer voor u te winnen maar voordat we dit kunnen doen moeten er eerst nog wat belangrijke dingen worden gedaan. Op het moment dat dit gesprek plaatsvind zijn Belros, Marcus en Valerius bezig met hun eigen missie die als alles volgens plan loopt de bevrijding van Daromar zal betekenen. Tormyr vertelt aan Zhiranda Star Rhindaun wat zijn vrienden hun missie inhoud en welke gedachte daar achter schuild. Ook vertelt hij van het verzoek van Valerius om hem bij te staan bij het ongedaan maken van de muur van Kahrizad zodat het bevrijdingsleger uit Amn er door kan. Tormyr begrijpt dat hij Zhiranda Star Rhindaun nog al voor het blok zet en begrijpt dat ze tijd nodig heeft om over alles na te denken. Een diepe buiging volgt en Tormyr verlaat na een goedgekeurde blik van de koningin naar zijn toegewezen tent om uit te rusten van zijn reis....


Top
 Offline Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Fri Feb 29, 2008 11:47 pm 
Paladins! Elder
Paladins! Elder
User avatar

Joined: Sat Mar 08, 2003 9:22 pm
Posts: 110
Location: Darromar
Echter, voordat Tormyr de tent kon verlaten, schraapte Naib Sajir Tugar demonstratief zijn keel en keek vragend om goedkeuring naar Koningin Zhiranda Star Rhindaun. Een korte knik van de Koningin, doet de Naib het woord richten tot Tormyr: "Sir Tormyr, mag ik nog een moment uw advies in deze delicate kwestie?", de doorleefde stem van de Naib klonk als het schrapen van schuurpapier over ruwe kalksteen.
Tormyr hield zijn pas in, draaide zich om en knikte beleefd naar de leider van de Fedaykin.
Naib Sajir Tugar knikte kort terug en gebaarde naar de stoel waar Tormyr zojuist uit was opgestaan. Toen Tormyr weer plaats had genomen, vervolgde de Naib zijn relaas: "Sir Tormyr, Abradhim van de Fedaykin, u vraagt of uw Koningin haar rechtmatige positie wil hernemen in een land dat wemelt van mensen en monsters die haar kwaad gezind zijn. U suggereert ook dat er een belangrijke rol voor mijn stam, de Fedaykin is weggelegd. Voor ik mijn stam in dit immense gevaar stort en de Koningin, wiens bescherming ik met mijn leven en dat van mijn stam in bloed heb toegezegd, aan dit gevaar bloot stel, ontvang ik graag een uitgebreidere versie van het plan. Kunt u me gedetailleerd uitleggen wat uw idee is bij het innemen van Darromar? Hoe u dit wilt aanpakken? Welke rol mijn stam in deze levensgevaarlijke missie heeft? En hoe u na het verslaan van de despoot Mendelsohn, de nabije toekomst en de veiligheid van uw Koningin ziet?" Tormyr slikte kort en besefte dat hij te kort en bondig was geweest. De Naib die zo dadelijk de beslissing moest nemen of hij zijn stam naar een vreemd land moest laten vertrekken en hen een lenvensgevaarlijke operatie moest laten ondernemen, had natuurlijk gedetailleerde informatie nodig om een weloverwogen besluit te nemen. Deze man had recht op uitgebreidere informatie en het complete plan dat Tormyr in zijn hoofd had, ging lange tijd in beslag nemen om volledig uit te leggen.
"Naib, vergeef me mijn lompheid en het feit dat ik u niet van alle feiten en details heb voorzien. U heeft een zware beslissing te nemen en daarom recht op inzicht in het totale plan dat ik heb. Ik wil u dit uitleggen en daarmee ook al uw zeer belangrijke vragen beantwoorden, maar bereid u dan wel voor op een lange sessie."
"Wanneer het nemen van dergelijke, zware beslissingen aan de ingang van mijn tent staat, is geduld één van de beste raadgevers.", de schuurpapier stem van de Naib, was vriendelijk maar vasthoudend. Ook de Koningin keek verwachtingsvol naar de paladin. Tormyr schraapte zijn keel: "Welnu, laat ik bij het begin beginnen..."

_________________
Carpe DM


Top
 Offline Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Tue Mar 04, 2008 2:12 am 
Paladins! Elder
Paladins! Elder
User avatar

Joined: Tue Oct 26, 2004 1:04 am
Posts: 22
Location: Darromar
"Koningin Zhiranda Star Rhindaun, heer Naib Sajir Tugar" Tormyrs ogen gingen van de koningin naar de leider van de Fedaykin terwijl hij dit zei, zoals ik al eerder had verteld zijn Sir Belros Dark Eyes, Marcus de Bénevé Orrimblade, Sir Valerius en ik zelf, ieder met een missie bezig die ieder kleine puzzelstukjes zijn in een groter geheel. Als alles zal lopen als gepland zal dit leiden tot het vormen van een bevrijdingsleger wat uiteindelijk de bevrijding van Tethyr zal betekenen.

Sir Belros Dark Eyes is op zoek naar de verblijfplaats van kapitein Derrek Lemieu het is niet precies duidelijk waar hij zich op dit moment zou bevinden maar met behulp van een dolk die aan Lemieu toebehoord zal Belros hem proberen te traceren. Mocht hij hem vinden dan zal hij met zijn leger een goede aanwinst zijn voor het bevrijdingsleger tegen de humanoids.

Sir Marcus de Bénevé Orrimblade zal met de contacten die hij in Darromar heeft, zowel de onderwereld (bittere tijden vragen om drastische maatregelen) als met de ‘vrije’ kooplieden contact proberen te leggen en ze duidelijk maken dat ze er beiden bij gebaad zijn dat Mendelsohn van zijn macht word ontdaan. Bij de onderwereld (thieves guild) zal het vooral gaan om de legalisering van drugs die bij hun roet in het eten gooit. Bij de machtsovername van Mendelsohn hebben een hoop kooplieden macht en daarbij aanzien verloren dus die zien Mendelsohn ook liever gaan dan komen, behalve dan die met hem samen werken en voor de aanlevering van drugs zorgen. Als deze twee groepen opstaan en weerstand gaan bieden aan Mendelsohn dan volgt de rest van de bevolking misschien ook.

Sir Valerius zijn missie bestaat uit twee delen. Als eerste moet de muur van Kahrizad ongedaan worden gemaakt zodat het bevrijdingsleger uit Amn vrije doorgang heeft. Voordat ik vertrok was Valerius al druk bezig met het lezen van boeken waar eventueel in zou staan hou je de spreuk kan opheffen. Ook gaf hij mij deze scrollcase die ik aan u moest overhandigen, ik was hem eerder vergeten te geven mijn excuses hiervoor. Tormyr overhandigd de scrollcase aan de koningin en wacht tot zij hem opend om de inhoud te lezen. "Maak eerst u verhaal af Sir Tormyr" zegt de koningin terwijl ze de scrollcase naast zich neerlegt. Tormyr neemt eerst een slok van zijn wijn en vervolgt zijn verhaal. Als tweede wacht hem de taak om naar Low Davencourt te gaan en contact te leggen met Iron Mask, de heerser van Low Davencourt. Het zal moeilijk zijn contact te leggen met Iron Mask omdat nagenoeg niemand hem ooit gezien heeft. Valerius zal hem moeten overtuigen om zijn bevolking bij het bevrijdinsleger te voegen en niet langer te "schuilen".

En dan zijn we nu aangekomen bij de reden waarom ik nu voor u zit Koningin Zhiranda Star Rhindaun en heer Naib Sajir Tugar. Aan u de vraag heer Tugar leider van de Fedaykin om zich als bondgenoot aan te sluiten bij dit bevrijdingsleger. Ik heb deze mannen eigenhandig opgeleid en weet waar ze toe in staat zijn en durf ook voor de volle 100% te zeggen dat zij er klaar voor zijn en dat zij een zeer waardevolle aanwinst zullen zijn in de strijd tegen de humanoids. Dit alles kan alleen plaatsvinden als mijn vrienden in hun missies slagen, maar eigenlijk heb ik daar geen twijfel in. Tormyr neemt even pauze voordat hij zijn koningin aanspreekt, nadat hij dit alles heeft verteld beseft hij pas wat voor gevolgen hun missies zullen hebben en wat het allemaal teweeg zal brengen. Tethyr hangt aan een zijde draadje en alles staat of breekt bij het samen voegen van de "puzzelstukjes". Tormyr schraapt nog even zijn keel en vervolgt zijn verhaal.
Als Mendelsohn zijn macht wordt ontnomen moet daar natuurlijk iemand zijn die de macht dan grijpt en die persoon kan alleen maar u zijn mijn koningin. De mensen van Darromar hebben u nodig, Tethyr heeft u nodig. En ik weet dat met behulp van het bevrijdingsleger en de wil van het volk om vrij te zijn dat dit haalbaar is.

We hebben ons nu lang genoeg schuil gehouden, de tijd is aangebroken om terug te slaan, HARD terug te slaan.....


Top
 Offline Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Wed Mar 05, 2008 12:43 am 
Paladins! Elder
Paladins! Elder
User avatar

Joined: Sat Mar 08, 2003 9:22 pm
Posts: 110
Location: Darromar
Tormyr keek na deze laatste woorden zijn twee toehoorders indringend aan.
“En ik ben ervan overtuigd dat U, wij zeer hard terug zullen slaan. En ik heb er alle vertrouwen in, zoals ik ook zeker weet dat een Oostenwind in het najaar altijd een zandstorm brengt, wij als een storm op de overheersers zullen neerdalen en hun tirannie zullen verbrijzelen.”, de schorre, rauwe stem van Sajir Tugar had een besliste ondertoon. Tormyr keek opgelucht naar de oude stamvader van de Fedaykin die zijn strijdlust en toewijding voor het geopperde plan niet onder stoelen of banken stak.
Vervolgens spreidde Sajir Tugar zijn armen in een bijna verontschuldigend gebaar”
“Echter heer Tormyr, De Fedaykin zijn geen strijders die effectief zijn wanneer ze zij aan zij vechten in een grootschalige oorlog.”
De Naib van de woestijnstam rechtte zijn rug en sprak trots: “De Fedaykin zijn meesters in het raken van een grote vijand en weer te verdwijnen, voordat de vijand ook maar enigszins beseft door wie of wat zij zijn geraakt. Wij misleiden de vijand door ervoor te zorgen dat hij zijn ogen niet meer kan vertrouwen. En dan als, we toeslaan, raken we de vijand recht in de ogen en maken hem echt blind. Wanneer de verblinde vijand dan om zich heen begint te slaan, zijn wij alweer verdwenen en wachten geduldig op een volgend moment om de vijand schade toe te brengen. Dit doen wij zo lang en zo hardnekkig dat de vijand op bepaald moment de moraal begint te verliezen. Immers, er is geen soldaat in de wereld die zijn rug lang recht houdt, wanneer hij continu wordt aangevallen en nooit de gelegenheid krijgt om terug te slaan. We brokkelen de strijdmacht en de moraal van de vijand met kleine, gerichte acties, langzaam maar zeker af.” Sajir Tugar hoestte kort en vervolgde toen met rauwe stem: “In dit licht bezien, is onze kracht vergelijkbaar met een Oostenwind die een zandstorm brengt. De Fedaykin zijn echter niet de storm die met geweld en vernietigende kracht over het land raast. Nee, wij zijn de zandkorrels die worden meegevoerd in de storm. Die minuscule korrels die schijnbaar zonder schade langs de steen in de woestijn schuren en onmiddellijk weer verder waaien. De steen lacht in eerste instantie om de korrels. Want, wat kan een krasje nu betekenen voor zo’n machtige, harde en onkwetsbare steen? Maar hardnekkig, geduldig en eindeloos blijven de korrels komen. Net zo lang totdat zelfs de grootste rots niet meer is dan een onbeduidende kiezel die vervolgens wordt verzwolgen door de meedogenloze woestijn.”, Sajir Tugar pauzeerde even om te zien dat de woorden en de betekenis hiervan bij de paladin doordrongen. Hierna stelde hij de vraag waarvan het antwoord hem moest helpen in het nemen van de juiste beslissing voor de toekomst van zijn volk: “Dus Sir Tormyr, Abradhim van ons volk. Uw lessen in de krijgskunst hebben ons laten excelleren in datgene waar wij door de overlevering al een natuurlijke aanleg voor hadden; de guerrilla krijgsvoering. Hierom zijn wij als volk aan u veel verschuldigd. Ook aan de heerser van mijn buurland, Koningin Zhiranda Star Rhindaun ben ik veel verschuldigd,”, de Naib knikte respectvol naar de Koningin. Bij het noemen van haar naam keek de Koningin even op van de brief die zij aandachtig aan het lezen was. Ze schonk de stamvader vervolgens een warme glimlach en verdiepte zich weer in het pleidooi en verzoek dat Valerius voor haar op schrift had gezet.
“De Fedaykin, zijn aan u beiden veel verschuldigd en ik voel aan het draaien van de woestijnwind dat nu het moment is aangebroken om de schulden die wij bij u beiden hebben open staan, nu in te gaan lossen.”, de Naib keek wederom strijdvaardig en kuchte een droge hoest. “Welke rol is het echter, die u heeft toebedeeld aan mijn volk? Het volk dat mede door uw leidende hand, een volk van gespecialiseerde strijders is geworden?”
Tormyr overwoog de woorden van Naib Sajir Tugar en overdacht op welke wijze de Fedaykin inderdaad het meest effectief konden bijdragen aan de grote strijd die weldra in hun buurland zou gaan losbarsten.
“Is het een precisie actie die u in gedachten heeft voor mijn mannen? Wellicht het uitschakelen van een aantal strategische posten in Darromar die door de vijand bezet zijn? Of gaan uw gedachten uit naar een tijdelijke, persoonlijke lijfwacht voor uw Koningin, in de roerige en chaotische periode die ontstaat vlak na een coupe?”, bood Sajir behulpzaam aan. “Ik kan u verzekeren dat in een dergelijke, roerige periode er niemand ongemerkt bij de Koningin kan komen, zolang zij bewaakt wordt door een groep van mijn elite verkenners. Het is bijzonder moeilijk om iemand te besluipen die zelf meester is in het ongezien bewegen.” Opeens scheen Sajir Tugar zich iets te bedenken en met verslagenheid in zijn stem, sprak hij: “Waar we echter nog geen moment rekening mee hebben gehouden, is het feit dat er tussen de Calim Desert en de stad Darromar een reis van vier weken ligt. Drie weken wanneer mijn mannen licht bepakt reizen en we accepteren dat zij uitgeput aan zullen komen. Het probleem ligt echter niet in de duur van de reis, maar in de tegenstand die we gaan krijgen tijdens onze reis. De humanoids kunnen we al met moeite weghouden uit de woestijn en groepen verkenners van de vijand kunnen we, hier op eigen territorium, snel en efficiënt elimineren. Aan de rand van de woestijn, hebben Fedaykin scouts echter al gezien dat na de grens er grote groepen humanoids actief zijn. Hier kunnen mijn mannen nooit doorheen, in onbekend gebied, zonder aanzienlijke verliezen te moeten accepteren.”

De paladin van Torm liet de woorden van Sajir Tugar op zich inwerken, terwijl hij bedachtzaam zijn kin met duim en wijsvinger kneedde. Vervolgens masseerde hij met dezelfde duim en wijsvinger de brug van zijn neus tussen de ogen. De vermoeidheid begon langzaam zijn tol te eisen. Hij keek de Naib aan en sprak botweg: “En hoe zit het met de Moeders van de Woestijn? De Zandwormen? Waarom kunnen die niet ingezet worden?” De Koningin keek verschrikt op bij het horen van deze woorden en kon een korte, maar hoge kreet niet op tijd inslikken. Met grote ogen keek zij naar Sajir Tugar.
Sajir Tugar richtte een ijzige, bijna vernietigende blik naar de paladin van Torm. Toen hij sprak was ieder woord gevuld met een bijna tastbare dreiging: “Sir Tormyr, over het voorstel dat u net oppert heeft u duidelijk te licht gedacht. Als ik u niet als een gerespecteerde buitenlander beschouwde had ik dit zeker als een belediging en een uiting van disrespect opgevat!”
“Naib, ik bedoelde dit zeker niet respectloos.”, verontschuldigde Tormyr. “Wat ik hiermee wil weergeven is dat als er een moment in de tijd is, dat de Fedaykin de Zandwormen weer moeten berijden, dat dit moment nu is. De zandwormen zorgen ervoor dat u snel en zonder veel tegenstand van het leger dat tussen u en Darromar staat de hoofdstad van Tethyr kunt bereiken. Wellicht is dit het moment om de Moeders van de Woestijn te ontwaken en samen met hen de Fedaykin die daadwerkelijke woestijnstorm laten zijn die genadeloos optrekt naar Darromar.”, verwachtingsvol keek Tormyr naar de peinzende Naib.
Lange tijd was het stil in de bedoeïenentent en uiteindelijk sprak de Naib: “Mijn mannen zijn niet getraind om de Woestijnmoeders te rijden en te sturen. Dat wordt zeker hun dood.” “Laat de oudere strijders, die vroeger samen met u de Zandwormen hebben bereden, de wormen besturen. De jongere strijders zijn slechts passagiers.”, antwoordde Tormyr gretig.
“Ik moet hierover nadenken. De raad bijeen roepen en met de gedachten van eenieder horen en wegen in mijn besluitvorming.”, Tormyr werd wanhopig toen hij ‘de raad’ hoorde. De bijeenkomsten van de raad werden gekenmerkt door veel uiteenlopende meningen die discussies teweeg brachten die soms wel weken konden duren voor er een besluit genomen werd. Als er een besluit genomen werd. Die tijd was er niet! In paniek raasden zijn gedachten als een dolle. Hij wist dat er een antwoord, een oplossing was om de raad en haar discussies te vermijden. De vermoeidheid stond echter als een muur tussen Tormyrs gedachten en de oplossing.
“U kunt de Wulath Hiddrich afroepen, Naib.”, sprak de Koningin verlossend. Tormyr kon wel schreeuwen van blijdschap! De Wulath Hiddrich, dat was het! Wulath Hiddrich was een soort van noodtoestand die onder de Fedaykin ingesteld kon worden. Wulath Hiddrich was van toepassing wanneer het Land of de stam van de Fedaykin in het allergrootste gevaar verkeerden. In deze tijden van nood werden cruciale beslissingen niet door de raad besproken, maar omwille van snelheid, besloot alleen de Naib van de Fedaykin wat er zou gaan gebeuren. Kortweg: zolang de Wulath Hiddrich in effect was, was de Naib enig heerser van de Fedaykin.
Sajir Tugar keek verbaasd naar de Koningin: “Wulath Hiddrich? Sla me op beide wangen met een duinrat als ik mag weten op grond waarvan dan?”
“Wees realistisch, Sajir Tugar, stamvader en trouwe vriend. Steeds vaker komen je scouts met verhalen over kleine groepen orcs die zij met list en bedrog hebben weten te overmeesteren. Nog geen drie weken geleden nam ik kennis van een verhaal dat met trots gebracht werd door een paar jonge strijders. Een verhaal over een grote, dolle reus die de orcs vergezelde en die zij met een zandstap val hadden weten te doden. Iedereen was onder de indruk van het verslaan van een ogre. Inmiddels is het verhaal geen interessant gesprek meer bij het kampvuur. Omdat er inmiddels tientallen verhalen door het kamp gaan over gevechten met dergelijke wezens de ronde doen. De aanvallen worden frequenter en heviger. Dit om de doodeenvoudige reden dat de vijand hardnekkig probeert op te rukken en steeds zwaardere middelen inzet.”, in de adempauze die de Koningin inlaste, nam Tormyr het woord over: “Naib, de vijand staat aan de deur van uw woestijn en verschanst zich net over de grens in Tethyr!”, om zijn woorden kracht bij te zetten wees de paladin demonstratief naar het Noorden, waar de grens met Tethyr zich bevond. “Een vijand die ook uw land zal bezetten en zal vernederen, als u nu niet ingrijpt. Uw volk en het land zullen immens lijden als er geen keiharde en onmiddellijke actie wordt ondernomen. Het is Wulath Hiddrich!” Voor de tweede maal deze avond was de stilte in de tent bijna tastbaar.
De Naib Sijar Tugar liep diep in gedachten verzonken door zijn tent en de twee andere aanwezigen hielden verwachtingsvol de adem in.
Na lange tijd sprak Naib Sijar Tugar, zacht en schor: “Wulath Hiddrich. Als dat dan nodig is om het land van die verderfelijke vlek te schonen en onze Woestijn rein te houden. Laat het dan Wulath Hiddrich zijn.”, zowel de Koningin als Tormyr lieten beide een zucht van opluchting ontsnappen. De leider van de Fedaykin rechtte zijn rug en leek hernieuwde energie gevonden te hebben. Hij zei met de vertrouwde schorheid in zijn stem, maar ondersteund door kracht: “Wulath Hiddrich! De Fedaykin zijn in oorlog met een grote onderdrukker die zich illegaal verschanst in ons bevriende buurland Tethyr! Wulath Hiddrich! De Fedaykin zullen met alle middelen de vijand verpletteren en een einde maken aan deze wanstaltige vertoning! Het is een oorlog! Een heilige oorlog!! Een Jihad zoals wij die niet eerder hebben gekend, maar die gewonnen gaat worden door de kracht van Wulath Hiddrich!
Zelfs Tormyr leek een stoot een energie te krijgen en sprong juichend op en strijdlustig op. “Ik zal de ouderen van de stam opdracht geven om de Zandwormen te zoeken en naar het kamp te halen. Met wat geluk weten zij er wel drie of vier te vinden die zij in het verleden ook hebben bereden. Dit bespaart veel tijd die we anders kwijt zijn aan het temmen van de onvoorspelbare Woestijnmoeders. Verder moet ik een fors aantal zaken in gang zetten. We moeten ons gaan wapenen voor de Jihad tegen het leger van orcs, ogres en ander gespuis. We maken ons klaar om The Horde die zich ophoudt tussen ons kamp en Darromar te verpletteren!”
Fier beende Naib Sajir Tugar naar de uitgang van de tent om de eerste zaken in het kamp te gaan communiceren. Bij de uitgang leek hij zich echter nog iets te bedenken. Hij stapte voor de laatste keer die avond op Tormyr af en sprak zachtjes en bijna schaapachtig: “Eh, Sir Tormyr. Maar als we dan eenmaal aan de stadsmuren van Darromar staan en we ons als een ware woestijnstorm over de vijand hebben ontfermt. Hoe wenst u dan de Fedaykin in te zetten bij het vervolg van uw eigen Heilige Oorlog? Dat antwoord bent u me nog schuldig. Wees echter wel mild voor mij en mijn jongere strijders in uw keuze. Ik geef u per slot van rekening een Jihad en zou het uiterst vervelend vinden als ik uw verdere verzoeken met een negatief besluit moet beoordelen.” Hierna lachte hij even kort, grinnikte hees en stapte de tent uit.

Tormyr draaide zich om naar Star Rhindaun en opende zijn mond om haar te bedanken voor haar bijval. Ze hief echter kort haar hand op en sprak kortaf: “Geen tijd voor bedankjes. We moeten die paar uur schamele nachtrust die we nog kunnen grijpen, goed gebruiken. Morgenochtend moet ik namelijk naar Keep Davincourt. Het is jouw vriend kennelijk toch gelukt om een ritueel te vinden en uit te werken die de Muur van Kharizad kan neerhalen. In de brief die jij me hebt gebracht heeft hij een aantal zaken toegelicht en ook ik ben hierdoor overtuigd dat mijn aanwezigheid van hoog belang is.”, de Koningin nam plaats achter de schrijftafel in de tent en schreef een korte boodschap op een leeg stuk perkament. Bijna afwezig mompelde zij: “De muur van Kharizad is strategisch gezien, de belangrijkste barricade in de bevrijding van Tethyr. Memnosis zal zijn Alliantie onmiddellijk Tethyr inleiden en The Horde opzoeken en bevechten, als de Muur is neergehaald.”, na enkele ogenblikken eindigde ze haar brief en keek Tormyr lachend aan. “Mijn aanwezigheid bij het neerhalen van de Muur van Kharizad is van groot belang. En daarbij, ik wil dat spektakel voor geen goud in de wereld missen.”

_________________
Carpe DM


Top
 Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 6 posts ] 

All times are UTC + 2 hours [ DST ]


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Search for:
Jump to:  
cron