Onderwerp
: On a Dark and Rainy Evening . . .
Auteur : Marco Baro
Datum : 20-08-2011
 


 The Chronicles... So Far
 

On a Dark and Rainy Evening . . .

On a Dark and Rainy Evening . . .Het was avond en de regen kwam met bakken omlaag in een van de meest ongure wijken van Waterdeep, Dock Ward. Zelfs de meest geharde Stadswachten meden dit gebied en het was dan ook niet vreemd dat de straten helemaal uitgestorven waren. Zelfs de ratten, die normaal op dit moment de straten bevolkten, hadden hun onderkomen elders gezocht waar het warm en droog was. Wat de zes figuren, allen gekleed in donkere mantels en de kappen ver over de hoofden getrokken dan toch had bezield om zich in dit weer buiten te begeven, zou nog allemaal duidelijk worden op een later tijdstip wanneer de tijd daarvoor rijp zou zijn…

Opeens werd het monotone geluid van de plenzende regen verstoord door een lispelende stem van het kleinste lid van het gezelschap van zes, genaamd Snitch, “De volgende straat linkss, daar iss de herberg “The Sslippery Sserpent. Ik ken die tent nog goed van vroeger. Als het goed is werkt daar Circe nog. Als je de tieten van die meid ziet, nou …!”. “Ja, ja, we weten het nu wel”, klonk de stem van een ander lid van dit gezelschap, die luisterde naar de naam Lucien. “Je staat al weer niet hoe lang droog? Twee dagen?”.  “Pffft”, was het verontwaardigende antwoord van de halfling Snitch. “Wacht maar als je haar zelf ziet!”.

De groep kwam inderdaad even later aan bij de herberg de Slippery Serpent en toen de deur openzwaaide kwam de warmte en de geur van drank en voedsel de groep tegemoet. De groep ontdeed zich snel van de doorweekte mantels en Snitch was al op zoek gegaan naar een vrije tafel en had er inderdaad niet veel later eentje gevonden. Snel klom hij op de tafel en zwaaide zijn metgezellen tegemoet. Ondertussen had Snitch al de gehele ruimte in zich opgenomen. Links van het haardvuur was een groepje mannen iets aan het bekokstoven. Aan de andere kant waren twee geliefden druk met elkaar bezig. Het waren twee vrouwen.  De bartender was een zelfverzekerde gnoom. Snitch had ook al meteen de smalle deur naar de keuken gezien. “Goed om te weten als we ons snel uit de voeten moeten maken”. Verder zat er aan de bar een figuur die Snitch direct herkende als een “directe collega”. “Die moeten we even in de gaten houden”, en hij wilde Lucien dit melden toen zijn ogen vielen op de twee ongelooflijk lekkere barmeiden die de bestellingen opnamen. Hetgeen hij wilde vertellen aan Lucien verdween onmiddellijk uit zijn gedachten en geobsedeerd bleef hij de barmeiden volgen en in het bijzondere de donkerharige, Circe… “Zeg schat, mogen wij even de bestelling bij je opnemen?”.

Even later zat de groep heerlijk te genieten van het dampende eten. De rogue Snitch bekeek zijn groepsleden, die hij nu al weer een paar maanden kende., een voor een. Naast hemzelf waren hier:

Sander Savignon, een Priester van Lathander,
The Pigrim, een monnik,
Yamina Hutum, de fighter (wiens zwaar verbrande gezicht altijd verscholen ging achter een doek die bijna haar hele gezicht bedekte),
Daryl Crosley, een ranger,
Lucien Rustic, de sorcerer.

Daryl was als eerste klaar met z’n eten en begaf zich naar de open haard om zijn natte kleding sneller te laten opdrogen. Hij passeerde de twee vrouwen, beiden verstrengeld in een innige omhelzing en merkte op dat achter een van deze vrouwen tegen de muur een longsword stond…

Lang om hierover na te denken had hij niet toen plots de stem van de bartender klonk. “Its Story Time!!! Kom op mensen! Wie heeft er een sappig verhaal! Diegene met het mooiste verhaal, wint een hele avond gratis eten en drinken!”. Dit was het teken voor de halfling om zich snel uit de voeten te maken en zich een te maken met de schaduwen… Als hij ergens een hekel aan had was het als alle ogen op hem waren gericht…

Daryl meldde zich als eerste bij de gnoom en hij vertelt het verhaal hoe hij vanuit Darromar op magische wijze plotsklaps in Waterdeep was gekomen. Na zijn verhaal klonk het luidde applaus van de menigte. Dit verhaal had hen duidelijk goed bevallen.

“Dat is nog niets!”, klonk opeens een zware stem afkomstig van het groepje mannen. “Mijn naam is Svendor Gladrock en ik heb een verhaal dat jullie echt zal doen griezelen!”. Hij vertelt het verhaal
van de bloedzuigers die de riolen van Dock Ward onveilig maken en ziektes verspreidden. Hij vertelde dat er zelfs een beloning was uitgeloofd voor diegenen die dit geheim zouden kunnen ontrafelen!

Het derde verhaal werd verteld door Yamina. Zij vertelde het verhaal van een zestien jarige meisje dat op een dag alleen de woestijn introk om vier en een half jaar later als prachtige jonge vrouw terug te komen. Ze bleek in die vier en een half jaar de gevangene te zijn geweest van een Fire Demon en het enige dat het wezen weerhield het meisje te doden waren haar verhalen. Op een gegeven moment werd de demon zelfs verliefd op haar. Uiteindelijk wist het meisje de demon te overtuigen haar vrij te laten.

Opnieuw klonk een luid applaus en bleek dat dit verhaal wel zeer goed was ontvangen! Aangezien niemand meer een verhaald wilde delen, was het tijd om te stemmen en bleek niemand minder dan Yasmina de winnares te zijn! Zij kon de gehele avond gratis eten en drinken!

Iedereen keerde weer terug naar zijn of haar zitplaats en Lucien boog zich naar de halfling toe. “Kun jij niet even zo’n affiche voor ons bemachtigen? Dan kunnen we vast kijken of het verhaal van die Svendor echt waar is”. Snitch keek Lucien ongelovig aan. “Ben je soms vergeten wat voor een weer het buiten is?”, wierp de halfling hem toe. Het kostte Lucien enige overredingskracht om de halfling te overtuigen om zich toch opnieuw in het slechte weer te begeven. Uiteindelijk ging Snitch mopperend naar buiten, maar niet voordat hij Lucien had laten beloven dat hij die prachtige volle tieten van Circe nog diezelfde avond eens goed van dichtbij mocht gaan bekijken…

Een half uurtje later kwam Snitch doorweekt de herberg binnenlopen om Lucien het gevraagde affiche te overhandigen. “En? Is het nog gelukt met Circe?”, vroeg de rillende halfling terwijl hij zijn kleding ging ophangen vlakbij de open haard. “Bijna, Daryl is er nu mee bezig”, zei Lucien.

Het affiche bevestigde inderdaad het verhaal van Svendor. Er werd een beloning uitgeloofd van 50gp aan diegenen die duidelijkheid konden verschaffen over de bloedzuigers in de riolen. Een beloning van 100 gp werd uitgeloofd aan diegenen die dit probleem zouden kunnen oplossen. De groep besloot na overleg om de opdracht aan te nemen en om morgenochtend vroeg te verzamelen bij de ingang van de riolen.

De volgende dag in de vroege ochtendgloren ging de groep de trap af en de stinkende riolen in, de kleine Snitch voorop. Lucien sprak een Mage Armor uit op The Pigrim en Daryl.

On a Dark and Rainy Evening . . .Eenmaal aangekomen aan het einde van de trap, kwam de groep uit op het riool zelf. In het midden stroomde het rioolwater in kanaaltjes dat zich als een doolhof vertakte. Links en rechts van het kanaal kon men lopen. Hier en daar was een bruggetje. En soms zat er niet anders op om naar de overkant te springen. Lucien wilde even uittesten hoe diep het water was en stak zijn staf in het water. Het water bleek niet al te diep te zijn. Maar de geur die bij deze actie vrijkwam, maakte het dat The Pilgrim bijna moest overgeven.

Even verderop merkte Snitch op dat er een lijk op het water dreef. Met de quarterstaff van de monnik werd het lijk aan de kant gehaald. Met enige moeite werd het lijk op de kant getrokken. Sandor, inmiddels een doek om z’n mond gebonden tegen de stank, deed een healthcheck en het werd hem duidelijk dat het bloed volledig uit het lichaam van het slachtoffer was gezogen en dat het lijk twee dagen oud was.

De groep liep weer verder het rioolcomplex in. Snitch was al druk bezig een plattegrond te maken om te voorkomen dat de groep zou verdwalen. Even verderop kwam er opeens een andere groep ons tegemoet vanaf de andere kant van het riool. “Wat doen jullie hier?”, vroeg een van de leden van die groep. Snitch gaf als antwoord, “Wat denken jullie zelf? We komen voor de beloning net als jullie!”. Hierop gaf de andere groep geen antwoord en vervolgden zij hun weg. Ook onze groep vervolgde haar weg en weldra kwam men op een punt waarop we over het rioolwater moesten gaan springen om aan de andere kant te komen om dus verder te kunnen gaan.

Dit bleek gemakkelijke gezegd dan gedaan. Snitch sprong er met gemak over heen, maar zowel Daryl als Sandor kwamen in het stinkende rioolwater terecht. Aan de andere kant werden ze weer uit de modder en troep getrokken en even later kon de groep weer verder gaan. Snitch liep wat verder voorruit om te waarschuwen in het geval iets onze kant op zou komen. Verderop zag hij een aantal dode vleermuizen op de grond liggen. Ook deze hadden dezelfde symptomen als bij het dode lijk. Al het bloed was uit de vleermuizen gezogen.

Opeens hoorde Snitch het geluid van een hoop vleugeltjes dat onze kant opkwam. Hij waarschuwde de groep en iedereen maakte zich klaar voor wat komen zou. Niet lang daarna kwamen er een groep Stirges On a Dark and Rainy Evening . . .onze kant opvliegen. Zowel Snitch, Daryl als Yamina konden er al een aantal uit de lucht schieten voordat ze dichterbij konden komen. Het duurde niet lang of iedereen was in direct gevecht met een aantal Stirges. Het bleek al gauw duidelijk dat zij de oorzaak waren van de leeggezogen lijken. Zodra een Stirge een groepslid kon raken, zat deze vast aan het slachtoffer en begon de Stirge meteen het bloed te drinken.

Met vereende krachten en een aantal rake klappen van The Pilgrim, Sandor en Daryl, gevolgd door een magic missile van Lucien, werden de stirges uitgeschakeld. Het was nu duidelijk dat de Stirges de “bloedzuigers” waren uit de riolen en de groep besloot de beloning van 50gp op te gaan halen. De beloning werd inderdaad uitgekeerd en even later werd een nieuw affiche opgehangen waarop een beloning van 80gp werd uitgeloofd voor diegenen die de riolen kon bevrijden van deze Stirge plaag!

 

 

 

 

 

 
Paladins! A Forgotten Realms Campaign - All contents © copyright 2004. All rights reserved.