Onderwerp
: Sellies Cave
Auteur : Marco Baro
Datum : 25-02-2012
 


 The Chronicles... So Far
 

Sellies Cave

Behoedzaam liep het drietal de grot in. Belros liep voorop, gevolgd door Valerius. Verder achterop liep Destrin, de achterhoede in de gaten houdend. De grot meanderde en sloeg opeens naar links af en werd vervolgens breder om tenslotte uit te komen in een grote ruimte. Op de helft van deze ruimte was een natuurlijk gevormde verhoging van anderhalve meter. Aan de wanden hingen toortsen ter verlichting. Rechts liep een pad langs de wand naar deze verhoging.

Tot Belros’ en Valerius’ verbazing was deze grot gevuld met in totaal 17 stenen beelden, die allemaal gericht stonden naar de ingang van deze ruimte. Verder leek er geen levende ziel in deze grot zich te bevinden.

Voorzichtig liepen Belros en Valerius elk naar een beeld toe om deze nader te bekijken. Zo stond Valerius voor het beeld van een dwergen vechter, die zeer minutieus was nagemaakt. Belros was naar het beeld van een Umberhulk toegelopen, dat bovenop een skelet was gevallen. Toen Belros dit schouwspel beter bekeek, zag hij dat om het hoofd van het skelet slangenskeletjes lagen. Dit leek wel het skelet van een Medusa! Vanonder het stenen beeld van de Umberhulk stak een deel van een boog uit. Valerius, die ook naar het beeld van de Umberhulk was toegelopen, bekeek de boog met z’n Glasses of Detect Magic. De rode gloed die de boog omgaf was duidelijk het signaal dat deze boog magisch was en hij deelde dit dan ook Belros mede.

Het tweetal begon meerdere beelden te bekijken. Zo bleek er een beeld te zijn van een kobold die een bange gelaatsuitdrukking had. Weer een ander beeld toonde een reptielachtig wezen in een aanvalshouding. Het gevoel bekroop Valerius dat er iets niet klopt. “Deze beelden waren ooit levende wezens!”, vertelde Valerius tegen Belros. “Maar wie of wat heeft deze wezens dan versteend?”, vroeg Belros vervolgens aan Valerius. “Geen idee. Misschien de Medusa die onder dat grote beeld van die Umberhulk is terecht gekomen?”. Belros haalde zijn schouders op en liep naar het volgende beeld.

Het volgende beeld dat het tweetal bekeek was van een figuur dat half verscholen achter zijn towershield stond. Op het schild was het symbool van de morninglord Lathander te zien. Verder achterin de zaal stonden op een verhoging een man en een vrouw, die ieder helmen hadden met vleugels daarop. Links was een gang die omlaag liep, wellicht verder het complex in.

Belros besloot het beeld van de Umberhulk opzij te rollen om zo het skelet beter te kunnen bekijken en om de boog te kunnen pakken. Valerius besloot hem te helpen. Met vereende krachten kwam het beeld in beweging … waarbij Belros en Valerius er opeens achterkwamen dat hun handen vastkleefden aan het beeld! Als de handen van Valerius niet waren vastgekleefd, had hij zich wel voor z’n hoofd kunnen slaan! Wellicht had z’n zoektocht naar elk flintertje informatie over de golems hem wel onvoorzichtig gemaakt, want anders had hij waarschijnlijk wel kunnen doorzien dat het beeld van de Umberhulk in werkelijkheid een Mimic was geweest…!

Er schoten twee tentakels uit het beeld, die zowel Belros en Valerius raakten. Destrin zag opeens dat een beeld van een vrouwelijk elf weer veranderde in vlees en bloed en haar boog spande en deze richtte op Belros en Valerius. Ondertussen probeerde de Mimic het lichaam van Belros te bedelven met z’n amorfe lichaam.

Valerius concentreerde zich en vormde in zijn gedachten de syllabes van een Teleport spreuk. Op het moment dat hij de woorden wilde uitspreken klonk er opeens schrille schreeuw vanuit de hoek waar de beelden stonden met de gevleugelde helmen. De gevleugelde hoofden bleken Vargouilles te zijn! Gelukkig konden Belros en Valerius zich verweren tegen deze schreeuw anders waren beiden doof geweest, of nog erger; paralysed! Valerius kon zijn spreuk behouden en sprak de Teleport spreuk uit. Even later bevonden Valerius, Belros samen met de Mimic voor de ingang van de grot, weg van de chaos die zich binnen afspeelde. Belros voelde dat Destrin in gevaar was en probeerde zich wanhopig loste rukken uit zijn benarde positie. Helaas leek dit onmogelijk en het amorfe lichaam van de Mimic begon meer en meer Belros te bedekken en een deel van het gezicht van Belros was reeds bedekt! Het zou niet lang meer duren voordat Belros zou gaan stikken!

Uit wanhoop welde een kracht op in Valerius, die hem in staat stelde zijn handen los te rukken van de Mimic! Hierop sprak hij een maximized Scorching Ray uit die de Mimic bijna in een klap doodde. Met een tweede Scorching Ray was het wezen geveld, maar het zou nog een aantal ronden duren voordat Belros zich geheel zou kunnen bevrijden uit zijn benarde positie.  Belros voelde ondertussen dat Destrin in gevaar was en probeerde zich opnieuw wanhopig los te rukken.

Ondertussen werd er op Destrin geschoten door de elven boogschutster. De weg naar buiten werd Destrin versperd toen plotseling een groot rotsblok veranderde in een troll! Destrin besloot van tactiek te veranderen door de elven boogschutster aan te vallen. Met een flinke klap vaar klauwen, sloeg ze de boog uit de handen van de vrouwelijke elf. Opeens veranderde de troll in een gevleugeld wezen dat elektrische stralen kon schieten vanuit zijn vleugels en vloog op Destrin af. De positie van Destrin werd nog benarder toen achter haar vanuit de rotswand een Medusa tevoorschijn kwam met een boog op de rug en een dolk in de handen, klaar om Destrin een backstab te geven. De Medusa haalde uit, maar mistte Destrin op een haar. Vervolgens viel het wezen Destrin aan met een flurry of blows.

Ondertussen veranderde het gevleugelde wezen weer van vorm en nam opnieuw de vorm aan van een troll. Nu zag Destrin haar kans schoon om naar buiten te vluchten, aangezien de uitgang nu niet meer geblokkeerd was. Bliksemsnel schoot Destrin richting de uitgang, maar kreeg nog wel een tik na van de troll.

Inmiddels was Belros losgekomen vanuit zijn benarde positie. Destrin had zich inmiddels bij hem gevoegd. Voordat het drietal weer de grot in wilde gaan, bekeek Belros de boog, die eigenlijk de oorzaak was geweest van alle ellende. Hij spande de pees, maar die begaf het in een keer. Met een verbouwereerd gezicht bekeek hij de pees nader; doorgesneden! Belros smeet de boog in zijn bag of holding en brulde, “Terug die grot in!”.

Toen het drietal opnieuw bij de grote ruimte was aangekomen, was het doodstil. Op de plek waar de Medusa Destrin had aangevallen, lag nu het levenloze lichaam van … een Medusa! Even verderop stond weer het beeld van de vrouwelijke elven boogschutter. Het drietal maakte zich klaar om de gang links te nemen, naar beneden. Ze wilden net aanstalten maken, toen opeens opnieuw de schrille schreeuw klonk van een Vargouille! Belros kon zich er opnieuw tegen verzetten, maar Valerius helaas niet. Dankzij de Aura of Courage van Belros was Valerius door deze schreeuw ‘slechts’ doof en niet Paralysed! Evenwel zou zijn doofheid het moeilijker maken voor Valerius om zijn spreuken correct te kunnen uitspreken.

Opeens begon de steen vlak voor Belros en Valerius te bewegen en deze veranderde in een Rust monster. Het monster, dat zich voedde met metalen, viel direct Belros aan. Belros sloeg een critical hit op het monster en dankzij een goede save van Blue Blade, was het zwaard niet veranderd in een hoopje roest. Het Rust monster voerde een gerichte aanval uit op het Blue Blade zwaard maar mistte deze maar net. Belros gooide hierop zijn zwaard achter hem en viel het wezen aan met z’n blote handen. Vervolgens richtte het monster zijn aandacht op Valerius en sloeg op het Mytrill armor van Valerius; Raak! Vol afgrijzen zag Valerius zijn waardevolle Mythrill shirt veranderen in stof… Snel deed hij een stap naar achteren en ging hij achter Belros staan. Toen het Rust monster opeens veranderde en opnieuw de gedaante aannam van de Troll leek het Valerius verstandig om opnieuw de grot even te verlaten en hij legde zijn hand op de schouder van Belros. Belros herkende dit teken en schudde zich los en deed een stap naar voren. Hij zou Blue Blade niet alleen achter laten in deze grot!

Valerius twijfelde even wat hij nu moest doen. Voor hem stond de Troll, maar even verder op was het stenen beeld van de boogschutter weer tot leven gekomen. Een paar pijlen zoefden langs Belros en Valerius heen. Langzaam veranderde het stenen beeld in een tweede Medusa! Valerius wendde hierop zijn blik af en sprak een maximized Scorching Ray uit op de Troll, die in een keer werd gedood. Valerius had inmiddels dit wezen herkend als een Phasm; een wezen dat zich kon veranderen in verschillende vormen, die het in z’n leven had gezien. Dit wezen had zich gespecialiseerd in de vormen; troll, rotsblok, het gevleugelde wezen met de elektrische stralen en tenslotte het Rust monster. Ondertussen was de Medusa zich langzaam aan het bewegen richting de uitgang. Zowel Belros als Valerius dorstten niet het wezen aan te kijken om te voorkomen in steen te veranderen. Even later was de Medusa verdwenen.

Voordat het drietal omlaag ging, wist Belros Valerius te genezen van zijn doofheid. Hierop vervolgde
het groepje zijn weg omlaag. Het gangetje omlaag eindigde in een ondergronds meertje. In een hoek
lagen botten en stro, hetgeen aanduidde dat dit de slaapplaats moest zijn geweest van de Medusa’s. Valerius besloot het meertje nader te gaan onderzoeken, want hij zag in het midden iets wat op een
grote steen leek. Hierop sprak hij een Fly uit en even later zweefde hij boven de steen in het midden
van het meer. Aangezien hij niets bijzonders kon zien aan de steen, zette hij opnieuw zijn Glasses of
Detect Magic op. Hierop zag hij opeens de bekende rode gloed van magie verschijnen onder steen.

Valerius besloot zijn wand of Telekinesis te gebruiken om de steen omhoog te halen om te zien wat er onder zou liggen. Toen de steen langzaam omhoog zweefde, zag hij dat dit geen steen was, maar een versteende Chuul; een wezen van de Underdark. Hieruit kon Valerius concluderen dat het meertje niet eindigde in deze grot, maar waarschijnlijk een rivier was die diep de Underdark zou ingaan…

Onder de versteende Chuul vond Valerius een leren plunjezak (met hierin 210 gp en 120 silver pieces), een flesje met een onbekende vloeistof en een wand. Belros had inmiddels de rustplaats van de Medusa’s verder onderzocht en had het volgende gevonden; Een oude canvas rugzak, met daarin een aantal lege perkament rollen, drie ganzenveren, twee flesjes met inkt, een hamer, een aantal vijzels en een buideltje met 50 gp.

Terwijl Valerius met zijn Glasses of Detect Magic, verder de grot rond keek om te zien of er nog meer magische voorwerpen zouden liggen, vond hij bij het lichaam van de gedode Medusa een Hat of Disguise. Opeens viel hem een magisch aura op dat op de rotswand hoog boven hem zat. Middels zijn Fly-spreuk, die nog steeds werkzaam was, vloog hij er naar toe om dit beter te bekijken. Toen Valerius dichterbij was genaderd, schoot het magische aura opeens weg. Valerius zag toen opeens dat dit aura afkomstig moest zijn geweest van een Scry spreuk! Iets of iemand was Valerius hier aan het scryen!

Uiteindelijk bleek de grot niet meer dan een dood spoor te zijn en was Valerius niets meer te weten gekomen over de Golems. Hij was z’n Mythrill shirt kwijtgeraakt, maar had wel een aantal voorwerpen gevonden die handig zouden zijn voor zowel hem als zijn vrienden. Ook had hij uit de dode lichamen van de Medusa en de Phasm voldoende materiaal kunnen halen om te kunnen laten verwerken in potions. Toch kon Valerius niet het gevoel onderdrukken, en dit werd mede verstrekt door de Scry-spreuk die hij had ontdekt, dat dit wel eens allemaal kon zijn opgezet. Wilde iemand hem beletten meer informatie te vinden over de Golems? Of speelde er een meer duister motief dat te zijner tijd duidelijk zou worden? De tijd zou het leren…

 

 

 

 

 

 

 
Paladins! A Forgotten Realms Campaign - All contents © copyright 2004. All rights reserved.