Onderwerp
: The Talamasca Test Part 2
Auteur : Marco Baro
Datum : 12-05-2012
 


 The Chronicles... So Far
 

The Talamasca Test Part 2

De Test van Marcus

Marcus betrad een grote kamer, die vanaf het moment dat hij die betrad, een prettige atmosfeer uitstraalde. Hij nam de kamer in zich op. Links voor hem was een formatie met stenen, waarvan het patroon hem nog onduidelijk was. In het midden van deze kamer stond een lege tafel, met daarachter een stoel. Voorde tafel stond een kruk. Opnieuw en net zoals dat in de vorige kamers ook het geval was, was er een licht waarvan de bron niet was te herleiden.

Hij besloot de tafel in het midden nader te bekijken. Het viel hem op dat deze tafel een extra gouden gloed had. In de tafel was een symbool gegraveerd. Het was een hand met vijf vingers. Toen hij opnieuw de steenformatie bekeek, herkende hij opnieuw een hand met vijf vingers. Eén van de ‘vingers’ was omgevallen. De stenen waren zo’n 2 ½ meter hoog, maar het plafond zelf was hoger; zo’n vijf meter. De drie deuren die op het vertrek zouden leiden, waren alle drie gesloten en hadden geen scharnieren of sloten. Opnieuw bekeek hij de stenen formatie in de vorm van een hand. Het viel hem nu op dat er een cirkel omheen lag. Alsof iemand er een lange tijd omheen had gelopen en zo deze cirkel er in had gesleten.

Terwijl Marcus dit aan het overpeinzen was, hoorde hij een gegrinnik achter hem. Hij draaide zich om en zag dat er achter de tafel, die eerst nog leeg was, opeens een persoon zat. Deze man zat voorovergebogen een blad van een mes te bekijken in zijn linkerhand. Zijn rechterhand was een stomp, maar was zo aangepast dat het blad er in zou passen. Marcus merkte onmiddellijk dat deze persoon een overweldigend aura had. Marcus wist meteen dat dit zijn God Torm moest zijn. Dit kon gewoon niet anders! Hij knielde meteen en bad tot Torm om zijn andere ploeggenoten bij te staan. De persoon aan de tafel grinnikte opnieuw; “He, wanneer doe je nou een keer wat zelf!”.

Verbouwereerd ging Marcus op de kruk tegenover dit personage zitten. Wat was hier nu aan de hand? Een nieuwe test? Het leek hier geheel niet te gaan om de Torm die het toonbeeld was van Bescherming en die Marcus met geheel zijn hart aanbad. Deze Torm keek Marcus indringend aan en vroeg hem; “Sinds wanneer ben je van Torm afgeweken van het Pad? Waarom ben je niet de Clignancourt gaan volgen naar Waterdeep na het einde van de Cataclysm?”.
Description: Torm Retires
Toen Marcus dit personage vertelde dat hij twijfelde of deze wel de echte Torm was, reageerde deze “Torm” zeer verontwaardigd: “Hoezo Ben Ik Jouw God Niet”!!! Hierop sloeg hij het mes in de tafel, midden in het symbool dat hierop was gegraveerd. Een pure Will-save voorkwam dat Marcus bijna het in zijn broek zou doen. “Je hebt nog wat werk te verrichten voordat je zoektocht ten einde zal zijn!”. Voordat Torm weg ging sprak hij de volgende woorden: “Onthoud, dat jouw prioriteit ligt bij deze Planeet!”. Hierop verdween het figuur net zo plotseling als het was verschenen.

Op hetzelfde moment dat het figuur verdween, verdween ook gloed die deze tafel had omgeven. Het nog natrillende messenblad, was al dat over was gebleven van dit personage. Marcus stond op en terwijl de woorden van zijn god (was het nu wel of niet zijn god geweest?) nog nagalmden in zijn hoofd, liep hij naar de groep stenen toe. De omgevallen steen had zijn aandacht getrokken. Hij wilde proberen om deze weer op te tillen. Onder de zeer zware steen, die Marcus maar met moeite kon optillen, zag hij dat er drie inkepingen waren gemaakt in de vloer. Uiteindelijk koos hij ervoor om het blad van het mes in de eerste inkeping te plaatsen. Hierop klikte de middelste deur open en kon hij deze kamer weer verlaten. Voor de zekerheid nam hij het krukje mee. Je kon nooit weten immers…

De volgende kamer die hij betrad was weer redelijk groot. In het midden lag een enorm stuk steen. Voor dit grote stuk steen stonden twee pilaren die reikten tot aan het plafond. Rechts van Marcus was weer het zwarte veld en toen Marcus dit beter bekeek, zag hij dat de spullen van Belros hierin lagen. Marcus besloot het armor van Belros aan te trekken. Het paste ook nog redelijk. Verder trok hij ook de belt of the Cats Grace aan. Hij nam op een stuk touw na, alle spullen mee van Belros. Toen hij zich omdraaide, zag hij dat er opeens een figuur was verschenen op het grote stuk steen. Het wezen was ruim een kop groter dan Marcus en het zag eruit als een trollachtig wezen.

Description: 83067
Marcus twijfelde geen moment en chargde de troll: RAAK! In het gevecht dat hierop volgde, gaven beide combattanten elkaar flinke klappen. Maar het mocht niet baten, na een paar machtige klappen van Marcus, stortte het wezen in elkaar. Voor alle zekerheid sloeg hij de kop van het wezen eraf en stak het daarna in brand. Toen hij het grote stuk steen opnieuw nader bekeek, zag hij dat er een kindertekening op stond van de Berg troll. De troll had verder niets van waarde bij zich.

Hoe kon Marcus nu deze kamer verlaten? De twee deuren die de uitgangen zouden zijn, waren beiden dicht en op slot. Het viel hem op dat er groeven in de vloer zaten en er kwam een idee bij hem op. Hij probeerde een pilaar te schuiven langs de groeven en dit lukte. Hierop besloot hij de pilaren zo te schuiven zodat aan elke kant van de deur recht tegenover de deur waar hij binnen was gekomen, een pilaar stond. Toen hij de laatste pilaar op zijn plek had geschoven, veranderde deze deur in een portaal. Hij besloot door dit portaal te gaan om te zien wat de rest van dit complex voor hem in petto zou hebben.

De kamer die Marcus nu betrad was geheel betegeld. Aan het einde was een groot portaal te zien. Marcus liep verder deze kamer in en vlak na het begin en in het midden kreeg hij twee visioenen. In het eerste visioen zag hij een donkere grot met daarin drie grote tronen. Op die tronen zaten drie zeer bleke vrouwen. Een van deze bleke vrouwen, was voorgebogen over een lichaam en was gretig het bloed aan het drinken. Toen er geen bloed meer in het levenloze lichaam zat, werd het lichaam weggegooid. Ratwezens brachten hierop een nieuw lichaam aan de drie bleke vrouwen. Marcus herkende deze drie vrouwen als de drie Vampieren Zusters.

In het tweede visioen herkende hij de kamer in de tempel van Astoth, waarin zijn echte hart vochtig werd gehouden door een dienaar in een zwarte habijt. Vanuit de schaduwen sloop een ander figuur naar voren, in zijn hand een dolk. Van achteren stak dit figuur de dienaar neer. Vervolgens liep het figuur naar het kloppende hart van Marcus en stak zijn dolk erin. Hierop verdween het visioen en voelde Marcus een stekende pijn in zijn borst op de plek waar zijn hart zat. Voor hem waren er paarse en rode tegels. Wanneer hij op een paarse tegel stapt, gebeurde er niets. De volgende tegel, een rode, verhoogde zijn constitutie met zeven punten. Middels het armor van Belros, waarvan hij erachter was gekomen dat dit een armor was waarmee een Dimensional Door kon worden uitgesproken, activeerde hij deze spreuk en stond hij vlakbij het portaal op een paarse tegel. Deze laatste tegel verlaagde weer zijn constitutie naar 21. Hierna liep hij door het portaal heen.

 

De Test van Valerius
De smalle gang waar Valerius doorheen liep, eindigde bij een deur. Achter de deur was een ruimte die vol met boekenkasten stond. Het was er doodstil. Natuurlijk kon Valerius zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en voorzichtig pakte hij een boek uit de dichtstbijzijnde boekenkast. Werkelijk elke pagina in dit boek was onbeschreven. Zijn wenkbrauwen fronsend, legde Valerius het boek weer terug. Hij wandelde naar een volgende boekenkast om een ander boek uit deze boekenkast te pakken. Ook dit boek was geheel onbeschreven. Blijkbaar waren alle boeken in deze ruimte geheel onbeschreven…

Aangezien er bij geen van de boeken of op de boekenkasten, enige indexering te vinden was, ging Valerius op zoek naar een bibliothecaris. Zijn vermoeden was dat deze wel eens in het midden van deze kamer zou zijn te vinden, en begon zijn weg te vinden naar het midden van deze kamer.

Het midden van deze kamer was snel gevonden en daar stuitte hij op een … sfinx?! Dat wil zeggen een slapende sfinx. Bedachtzaam keek Valerius naar dit schouwspel en vroeg zich af wat dit nu weer te betekenen had. Valerius schraapte zijn keel om de aandacht van dit wezen te trekken. Toen er geen reactie kwam, sprak Valerius de sfinx aan. Terwijl Valerius dit deed, begon het langzaam donkerder en donkerder te worden totdat de kamer geheel in duisternis was gehuld op een spotlight na die op Valerius scheen.

Op de vraag waarom alle boeken in deze ruimte onbeschreven waren, opende de sfinx plotseling zijn ogen en een brede glimlach verscheen op het gezicht van de sfinx en hij introduceert zichzelf als de quizmaster van de Show van Valerius: “Welkoooommmmmmmmm Valeriussssssssssss”!
Description: Azuth is frowning
Het bleek dat Valerius drie vragen moest beantwoorden en deze waren:

  • Noem drie intelligente ondoden.
  • Een tovenaar van welke cirkel schiet bij een magic missile vier stralen?
  • Wat zijn de drie meest kwaadaardige demonen?

Alleen vraag 1 wist Valerius te beantwoorden, op de overige twee vragen moest Valerius, met het schaamrood op zijn kaken, het antwoord schuldig blijven.

“Helaaassssss Valerius. Jij hebt het NIET verdiend om deze ruimte te mogen verllaaattteeeennnnnnnnn! Goede dag verder en tooooot zienssss! Hierop sloot de sfinx zijn ogen weer. Vanachter Valerius kwam opeens een oude man met een staf tevoorschijn. Het kon niet anders dat dit Azuth moest zijn. Het was duidelijk te zien dat Azuth zeer teleurgesteld was. Hij vertelde Valerius dat hij er een puinhoop van had gemaakt. De bibliotheek was financieel aan de grond en nu werd er ook nog tegenover zijn school een Escola Magica gemaakt!

Toen Valerius aan Azuth vroeg of hij wel echt Azuth was, antwoordde de man dat Valerius met het antwoord op de laatste vraag, zijn toekomst had bepaald. Hierop liep de oude man weg. Toen hij was verdwenen, vervaagde alle boekenkasten opeens en verdwenen zij. Valerius bleef alleen achter in een kamer, die een stuk kleiner was dan oorspronkelijk. Er waren twee deuren in deze ruimte. Valerius nam eerst de linkerdeur. In deze ruimte bevond zich weer het zwarte energie veld en hierin lagen de spullen van Marcus. Valerius pakte alle spullen op een goldpiece na die hij achterliet. Het dragen van alle spullen van Marcus was behoorlijk zwaar, maar het lukte Valerius uiteindelijk wel om alles mee te nemen. Hierna nam Valerius de rechterdeur en stapte hij hier doorheen.

Valerius kwam uit op een grote rechthoekige kamer. Aan het einde zag hij een portaal. Toen Valerius een stukje verder de kamer inliep, kreeg hij een visioen. Hij zag de drie Plague Lords die huis hielden in een dorp. Valerius kon niet achterhalen of dit visioen in het verleden, op dit moment of zich in het verleden had plaatsgevonden. Toen het visioen was weggetrokken, liep hij weer verder. Toen hij bij het midden van de kamer kwam, kreeg hij een tweede visioen. Hij zag hier zijn eigen gezin zittend aan de eettafel, zich tegoed doende aan een heerlijke maaltijd. Er heerste een vrolijke sfeer. Totdat zijn oudste zoon opeens opkeek. Valerius schrok toen hij de kwaadaardige blik in de ogen van zijn zoon zag. Hij moest hulpeloos toezien toen zijn zoon de bekende archaïsche woorden van een Fireball uitsprak en zijn gezin in een enorme vuurzee ombracht. Het visioen verdween en toen hij weer verder doorliep, kon hij een rilling over zijn rug niet onderdrukken…

Bij de tweede helft van de kamer, moest Valerius een keuze maken om op een azuurblauwe tegel of een honinggele tegel te stappen. Valerius koos voor de honinggele tegel en kreeg 27 hits terug. Toen hij daarna opnieuw op een honinggele tegel stapte, kreeg hij opeens 34 hits schade. Hij besloot nu opnieuw op een gele tegel te stappen; en kreeg nu 59 hits terug. Valerius vond dat het nu mooi was geweest en sprak een Teleport uit om direct bij het portaal terecht te komen. Dit lukte en hij liep door het portaal heen, op weg naar de volgende uitdaging.

 

De Test van Belros
Description: 03_tapestry

De kamer waar Belros in terecht kwam, hing vol met wandtapijten waar verschillende scènes op waren afgebeeld (zie de beeltenissen in dit verslag). Belros onderzocht de muur achter deze wandtapijten, maar kon niets bijzonders ontdekken. In het midden van deze kamer was een grote steen geplaatst, waar zo nu en dan een druppel vocht naar beneden druppelde. Belros proefde een druppel en het smaakte bitter (als een traan?). De druppels leken vanuit het binnenste van de steen te komen…

Description: Vampyre_a_by_Ruslayer

 

 

Naast de deur waar Belros doorheen was gekomen, bleken er nog drie andere deuren te zijn. Slechts een daarvan had een handgreep en Belros opende deze deur. Achter deze deur was een kleine ruimte. Hierin hing een groot schilderij waar een spotlight op scheen. Toen Belros dit schilderij nader bekeek, zag hij dat er een man op was geschilderd met een groot zwaard in zijn hand (een tweehander). Het schilderij had wel iets weg van een oudere versie van Belros. Toen Belros het schilderij aanraakte, ging de deur opeens dicht en ging het licht boven het schilderij uit. Belros stond in het donker en hij zocht de deur om deze ruimte weer te verlaten. Op het moment dat hij de deur weer vond en deze aanraakte, ging het licht achter hem weer aan. Hij draaide zich om en zag dat het schilderij opeens was veranderd! Hij schilderij toonde nu de sinistere beeltenis van de oude man, die nu twee hoektanden bleek te hebben. Op de pommel van de tweehander was nu een doodshoofd te zien.
Achter hem ging de deur weer open en hij veliet deze ruimte weer. Ook de grote ruimte zag er nu anders uit; deze was nu donkerder dan voorheen. Bij de rots in het midden van de ruimte, lag nu een figuur waar een ander figuur overheen gebogen stond. Toen Belros dichterbij kwam, draaide het figuur zich om zag hij dat het een ondode was. Belros gaf het wezen direct een harde trap en deze viel een stuk naar achteren. Nu kon Belros het figuur op de grond beter bekijken en hij zag dat het een half-elf was. Het lichaam was uit elkaar getrokken door het ondode figuur dat Belros had weggetrapt. Naast zich op de grond, lag het zwaard van de half-elf.

Description: Vampyre_by_RuslayerDe dode half-elf droeg een harnas, waaruit viel af te leiden dat het een Knight of Paladijn was. Belros wist af te leiden dat het dode figuur een Knight van Lathander moest zijn geweest. Ondertussen was de ondode weer opgestaan en maakte zich klaar om Belros aan te gaan vallen. Opeens gingen de ogen van het ondode wezen naar de kleine kamer waar het grote schilderij hing en het leek duidelijk geschrokken. Het maakte zich klaar om weg te vluchten.

Ondertussen probeerde Belros het zwaard op de grond op te pakken. Dit lukte niet aangezien het behoorlijk zwaar bleek te zijn. Opeens merkte Belros dat er mist uit het kleine kamertje tevoorschijn kwam. Uit de mist verscheen opeens een Specter! Belros had geen Holy Symbol bij zich, maar deed een dappere poging om alsnog zonder Holy Symbol de Specter te turnen. Dit mislukte.

Links van Belros verscheen er opeens een ander figuur, geblinddoekt met een rode blinddoek, en met het executie zwaard van Astoth in zijn Description: Zombienomshanden. Nu gingen de ogen van Belros wijd open; het kon niet anders dat dit … Astoth was!?!?! Inmiddels was de Specter dichterbij gekomen en wilde het Belros gaan aanvallen. Belros was sneller en probeerde het wezen te raken met de dolk van Valerius; Mis! De Specter raakte Belros wel, maar hij werd niet gedraind in levels aangezien hij de save haalde hiervoor.

Belros pakte instinctief het zwaard van Astoth en sloeg ermee naar achter naar de Specter; weer Mis! Hij besloot een andere tactiek te gebruiken. Belros besloot het zwaard van Astoth te gebruiken als Holy Symbol en dit had effect! De Specter spatte uit elkaar! De stem van Astoth klonk, “Heb jij zo’n schoon geweten dat jij met dit zwaard kunt slaan?” Belros antwoordde hierop dat hij dit niet had. Uit schaamte, bood hij zijn nek aan, aan Astoth en sloot hij zijn ogen. Hij voelde dat het zwaard met grote snelheid omlaag kwam en … hij voelde dat het metaal dwars door zijn nek ging!

Description: Crystal%20BallToen hij zijn ogen weer open deed, zag dat hij zich weer bevond in dezelfde kamer waar hij eerst in was terecht te komen. Uit de steen in het midden van de kamer, kwamen nu straaltjes vocht tevoorschijn. Het schilderij in het kleine kamertje zag er weer normaal uit. Ook merkte Belros dat nu alle deuren een hendel hadden. Hij koos een deur om deze kamer weer te verlaten. Daarna kwam op eenzelfde soort kamer die Marcus en Valerius ook eerder hadden betreden met de gekleurde tegels, met aan het einde als enige uitgang, het grote portaal.

Ook Belros had twee visioenen; in het eerste visioen zag hij zijn Tempel van Astoth in hevig verval. Hij zag dat de tempel werd aangevallen door hetzelfde ondode leger dat eerst had gediend om juist zijn tempel te verdedigen. De tempel leek te zijn gedoemd om te gaan verliezen. Het tweede visioen toonde Belros een ondergrondse stad (Low Davencourt?), dat werd ondergelopen door een leger van één van de kinderen van Yur.

Om bij het portaal te kunnen komen, moest Belros steeds de keuze maken tussen een groene of witte tegels. Bij de eerste groene tegel gebeurde er niets; maar bij de tweede tegel gingen er vijf levels vanaf. Het lukte Belros uiteindelijk om bij het Portaal te komen als level 20.

 

Reunited Again!

Description: medieval-brusselsDe drie vrienden verschenen bijna tegelijkertijd in een gigantische ruimte. Een ieder verscheen op een apart plateau dat schijnbaar zweefde in het niets. Er was ook een vierde plateau, maar die was leeg. In het midden zweefde een vijfde plateau die zo’n tien meter hoger zweefde dan de plateaus waarop Marcus, Valerius en Belros zich bevonden.

Met vereende krachten lukte het de drie Paladijnen op het vijfde plateau te komen en hier kon een ieder zijn eigen uitrusting weer omdoen. In tegenstelling tot de vier plateaus beneden, die geheel leeg waren, was de vijfde plateau omringt door portalen waarin zich spiegels bevonden. In het midden op de grond was de volgende tekst gegraveerd: “Mirror, mirror…”.
“Mirror, mirror on the wall..?” zo sprak Belros deze woorden uit en hij keek vragend naar Marcus. Op dat moment verscheen er uit alle portalen tegelijkertijd een gouden schijnsel.

Description: knight-siennaAlle spiegels waren veranderd in vloeibare velden van goud. Toen Belros voor zo’n gouden veld ging staan, schoot het veld opeens naar voren en … materialiseerde uit deze gouden materie een exacte kopie van Belros! “Kijk uit! Niet in de spiegels kijken!!!”, zo waarschuwde Valerius zijn teamgenoten. Helaas, Marcus had al in zo’n spiegel gekeken en kort daarna verscheen ook zijn eigen kopie. Alleen Valerius had nog geen kopie en dat wilde de magiër graag zo houden!

Algauw waren Marcus en Belros in gevecht met hun eigen kopieën en hadden zij het niet gemakkelijk. Valerius ondersteunde zijn collega’s zoveel mogelijk met spreuken om de tegenstanders te verzwakken. In een poging om ondersteuning vanuit de lucht te geven, sprak Valerius een Fly uit en steeg hij op. Echter toen hij op een bepaalde hoogte kwam, werd opeens zijn spreuk teniet gedaan en stortte hij weer naar beneden.

Description: ehret-die-frauenOndertussen voerde de kopieën de volgende tactiek uit, er vond een rokade plaats, waarbij de Belros-kopie en Marcus-kopie van plek verwisselden. Nu hadden Belros en Marcus opeens een andere tegenstander!

Ook Valerius had het niet gemakkelijk. Hij had namelijk niet kunnen voorkomen om niet in zo’n spiegel te kijken. Kort daarna verscheen er dan ook een Valerius-kopie. De Valerius-kopie aarzelde geen moment, overzag het geheel en sprak een Feeblement uit op Valerius; die Valerius ternauwernood kon weerstaan! Het gevecht was nu in volle gang en op dit moment was nog zeker niet te voorspellen welke groep het zou gaan winnen !

 

 

 

 

 

 
Paladins! A Forgotten Realms Campaign - All contents © copyright 2004. All rights reserved.