Onderwerp
: Talamasca Challenge Part 3
Auteur : Remco Gerrets
Datum : 14-06-2012
 


 The Chronicles... So Far
 

Talamasca Challenge Part 3

Keer op keer sloegen de paladins en hun evil spiegelbeelden op elkaar in. Belros, Valerius en Marcus stonden lijnrecht tegenover hun satanische evenbeelden. Terwijl Belros Darkeyes tegen Marcus’ spiegelbeeld vocht en Marcus Orrimblade vice versa, nam Valerius Goldenmind het op tegen zijn eigen evil spiegelbeeld.

Valerius Goldenmind twijfelde geen moment en sprak resoluut een power word Stun uit, waarna hij zijn spiegelbeeld achteloos over de rand van het plateau gooide.

De gevechten tussen Marcus en Belros en omgekeerd waren van minder korte duur en het ging van hard tegen hard. Over en weer sloegen, pareerden en zochten de vechters naar openingen om elkaar zo mogelijk dodelijk te verwonden. Openingen die meer dan eens over en weer gevonden werden.

Het gevecht tussen Belros Darkeyes en Marcus kwam tot een abrupt einde toen Belros door evil Marcus geturned werd. Vrijwel tegelijkertijd sprak Valerius een scorching ray uit op het evenbeeld van Belros. Deze reageerde door onverwachts een power word Stun uit te spreken op de magiër. De voorvechter van Azuth had geen kans. Het tij leek ten nadelen van de avonturiers gekeerd, maar niets bleek minder waar toen Marcus uit alle macht, zo leek met de hulp van Torm, Tyr en Lathander, zowel het spiegelbeeld van Belros als zichzelf met gerichte, dodelijke slagen uiteen deed spatten. Marcus sprong instinctief weg, maar de glassplinters bleken geen wonden te trekken.

Het leek een eeuwigheid te duren eer Belros en Valerius waren bijgekomen van het gevecht. Eenmaal weer redelijk op sterkte stapte het drietal door het portal dat zich midden in de kamer bevond. Vanuit het portal stapten de paladins een grote ruimte binnen. De kamer bleek verlicht door twee grote energie bollen die een flauw wit licht afgaven. In het midden van de kamer ontwaarde zich een trapsgewijs plateau waarop nog net een goudkleurige ring te zien was. Aan beide kanten van het plateau stonden paaltjes van ongeveer een halve meter hoog. De paaltjes gaven een soort melkachtige kleur licht af. Achter het plateau zag Valerius nog net hoe een dubbele deur verdween toen Belros op het eerste plateau klom. “The game’s afoot.” Dacht de magic user.
Belros klom moeizaam het eerste plateau op om beter zicht te krijgen op het gouden voorwerp dat op de derde en hoogste trede lag (elk plateau bleek zo’n anderhalve meter hoog). Terwijl The Voice of Astoth zich afzette om zich naar het tweede plateau te drukken hoorde hij opeens een waarschuwende brul van Marcus: “Dragon!”
Vanuit de schaduw aan het plafond klonk het overduidelijke geluid van klapwiekende dragon wings. Belros zag de red dragon aankomen maar besloot toch door te klimmen om het hoogste plateau te bereiken. De paladin vond wat hij zocht, op de hoogste trede zag hij een bassin met daarin een groene vloeistof. Veel tijd werd Belros niet gegund. De draak die nu de borst vooruit stak was gigantisch. Het was voor het eerst dat Belros Darkeyes, die door zijn jarenlange training geen angst kende, een lichte omwenteling van zijn maag voelde. Was dit dan angst? De ancient red dragon spuwde zijn fire breath weapon en zowel Belros als Valerius werd volledige omringd door het allesvernietigende vuur. Marcus stormde op de dragon af, maar de draak sloeg de Tormyte met een slag van zijn staart van zich af. In één vloeiende beweging hapte de dragon naar Belros, waarna de twee klauwen een stuk uit het lichaam van de Voice of Astoth trokken. Wonder boven wonder bleef de paladin staan. Vervolgens ging de dragon met zijn volle gewicht op het omvergeworpen lichaam van Marcus zitten. De demon hunter kon geen kant op. Opnieuw beet de dragon in op Belros en opnieuw wist de paladin geen van de aanvallen te ontwijken. Na zijn bite greep de draak het gehavende lichaam van Belros en knapte het als een lucifer houtje doormidden. De Voice of Astoth was niet langer in leven. Na achteloos in een hoek te zijn gesmeten verdween het aan stukken gescheurde lichaam van Belros.

Valerius had inmiddels de vlammen op zijn gewaad gedoofd en besloten dat deze situatie vroeg om vuur met ijs te bestrijden. De mage of Azuth sprak een cone of cold uit. De dragon bleek hier goed last van te hebben en sprong spontaan van Marcus af. Valerius had intussen al voor het luchtruim gekozen.
De dragon was door de cone of cold letterlijk ‘witheet’ en koelde zijn woede op Marcus. De half-elf wist een aantal van de aanvallen nog te pareren, moest ook zeker incasseren om vervolgens flink uit te delen. Valerius had de smaak te pakken en gooide ditmaal een freezing sphere op de dragon. Opnieuw had de magic user de dragon goed getergd, zoveel zelfs dat de draak Marcus liet voor wat het was en zich volledig op Valerius richtte. Met een vleugel sloeg de dragon naar Valerius en sprak vervolgens een magic missile uit. De magic user counterde de spreuk en sprak opnieuw een power word Stun uit. De dragon viel stunned uit de lucht. Marcus aarzelde geen moment en maakte genadeloos gebruik van het moment om het gevecht te beëindigen. De dragon explodeerde en deed op de valreep nog veel schade.

Nog maar net bekomen van het gevecht met de ancient red dragon riep Valerius naar Marcus dat er nog meer bezoek aankwam. De melkachtige paaltjes bleken eieren te zijn die net waren uitgekomen. Acht dragonspawn viel het tweetal met hun zwakke breathweapon en magic missiles aan. Doordat de dragonspawn rondvlogen werd het moeilijk voor Marcus en Valerius om de hatchlings uit te schakelen. Valerius sprak een sunburst uit waardoor er zes dragonspawn verblind waren. Verdwaasd baanden de dragons zich naar de energie bollen waarin zij stuk voor stuk verdwenen. Marcus wist er echter nog twee uit te schakelen.
Na zo’n moment van rust waarin je weet dat er iets op stapel staat verschenen er twee grotere dragons. Instinctief hadden Marcus en Valerius zich voorbereid en wisten de dragons vrij snel uit te schakelen. Vervolgens verschenen er weer twee dragons, opnieuw een maatje groter dan de vorige en net op het moment dat Marcus dacht ook deze zonder al te veel kleerscheuren te hebben uitgeschakeld deed een breath weapon Valerius de das om. De magic-user sprong net te laat uit het verzengende vuur en kreeg de aanval vol op de borst. Het vuur brandde een groot gat in zijn borstkast, waarna zijn levenloze lichaam met een doffe dreun op de stenen tegels viel.
Emotieloos bracht Marcus de twee dragons om, waarna de dubbele deur die in eerste instantie zichtbaar was weer verscheen. Marcus stabiliseerde het weinige leven dat nog in Valerius zat en tilde de magic user over zijn schouder. De voorvechter van Torm liep met zijn zwaargewonde lotgenoot door de dubbele deur.

Vanuit de kamer waar Belros Darkeyes levenloos was achtergelaten stapte Marcus via een korte gang een kamer in. Op een afzichtelijk metalen beeld na, duidelijk een pervers unholy afgodsbeeld, bleek de kamer leeg. Of het nu door het beeld kwam of iets anders, Marcus voelde, zelfs zonder een detect evil te doen, duidelijk de aanwezigheid van een spreuk die alles wat evil was ten goede kwam.

Voorzichtig legde Marcus de zwaargewonde Valerius op de vloer waarna er aan de andere kant van de kamer twee deuren verschenen. Ook bij Marcus had het gevecht met de dragon diepe wonden geslagen en de lay-on hands die hij zojuist had gebruikt had de bloedingen en de kneuzingen maar deels genezen. Intuïtief wist de paladin dat dit de laatste kamer in de Talamasca test zou zijn. Hij wist dat een van de twee deuren naar de uitgang zou leiden, maar bovenal wist de paladin dat hij hier met Belros en Valerius aan zijn zijde had moeten zijn. In plaats van wanhoop was het een uiterste kalmte die zich meester maakte van Marcus. Hoe vaak al had de paladin zich met de kracht van Torm die door zijn lichaam stroomde uit dergelijke situaties geworsteld? Waar een jongere versie van de Tormyte roekeloos een keuze zou maken en een deur door stappen, overwon de ervaring opgedaan uit talloze veldslagen, team- en one-man missies. Valerius leek even bij te komen, maar viel vervolgens weer weg in diepe onrust. Marcus bekeek zijn kameraad en dacht bij zichzelf ‘Wat zou Belros nu gedaan hebben? En wat zou Valerius nu opvallen?’ Met deze gedachte onderzocht de paladin/demon-hunter de ruimte waarin hij zich bevond.

De kamer was puur evil, zoveel was Marcus duidelijk. Het beeld symboliseerde de dood, vormgegeven door het uiterlijk van een heidense evil god. De evil presence die Marcus zo duidelijk voelde was zeker afkomstig van het beeld. Methodisch overwoog hij zijn opties en concludeerde dat een consecrate de juiste weg voorwaarts zou zijn.
Vanuit een lederen pouch pakte de paladin een handvol zilverpoeder en strooide dit in een ruime cirkel rond zichzelf en de bewusteloze Valerius. Het gebed aan Torm was monotoon, maar boete nergens in aan kracht en voorzag het zilverpoeder van zijn heilzame werking. Nadat Marcus de cirkel of protection against evil had gesloten nam hij plaats naast Valerius en startte zijn gebed om de consecrate in te studeren.
Na slechts twee uur mediteren werd de paladin ruw gestoord door een kleine demon. Met een woeste blik stormde het figuurtje op Marcus af die zich verdedigde middels een turn outsider. Het wezen vluchtte weg bij Marcus, maar kon geen kant op, waardoor de demon uiteindelijk krijsend en krassend aan de rand van de magische cirkel. Uiteindelijk, een aantal minuten voordat de magic circle zijn magische kracht zou verliezen verdween de kleine demon. Marcus wist dat mediteren geen zin meer had en besloot in gebed te wachten op wat komen ging. Na een uur verscheen de spreekwoordelijke beul, vergezeld door twee grote demons. De beul kwam in de verschijning van een shapechanger die vrijwel direct de gedaante van Valerius aannam. Als volleerde bodyguards schermden de twee demons de shapechanger af en nog voordat Marcus überhaupt iets kon ondernemen sprak de shapechanger een oorverdovende power word Stun uit. Langzaam doofde het licht dat Marcus al die jaren op de been had gehouden, nog even voelde de paladin hoe zijn stenen hart hem in een laatste poging te beschermen voorzag van een stoneskin. Maar, toen werd alles zwart en stil. Dit was dood.

 

Geknipt en geschoren

Langzaam maar zeker opende Belros zijn ogen. Ondanks de uiterst gewelddadige dood die hij zojuist had beleefd voelde hij zich verdacht kalm en uiterst fit. Uitgerust stond The Voice of Astoth op en zag hoe Valerius en Marcus ook ontwaakten. Ook zij oogden gezond en fit. Rustig bekeek Belros de ruimte waarin hij stond. Hij voelde dat dit het inner sanctum van de Domus was. Hij stond aan de voet van een trap. Op de onderste trede van de trap lag een groot boek, en hoewel opengeslagen kon Belros van deze afstand niet lezen wat er geschreven stond. Bovenaan de trap bevond zich een gigantische weegschaal zoals hij nog nooit gezien had. De weegschaal bestond uit een arm waaraan rechts een grote schaal en links, aan een kleinere arm, drie kleinere schalen hingen; één middelgrote schaal en aan de andere arm twee kleinere schalen.
Belros voelde hoe een vertrouwde hand hem op de schouder klopte. Hij draaide zich om en schudde Marcus de hand en begroette Valerius door de oude magiër flink te omhelzen. “Through hell and back.” zei de paladin van Astoth. “Through hell and beyond.” antwoorde Marcus. “Laten we het dan maar afmaken ook.” zei Valerius en gezamenlijk liepen de vrienden naar het grote boek dat als een tome of judgement voor hen lag.
Valerius las hardop vanuit het boek waaruit bleek dat de paladins de laatste test van de Talamasca Challenge hadden bereikt en dat de tijd was gekomen om de afweging tussen Mind, Body en Soul te maken. Terwijl Valerius de instructies voorlas verscheen er vanuit het niets voor ieder van de lotgenoten een drietal items dat voor hen synoniem stond voor de begrippen Mind, Body en Soul.
Ieder van de paladins zou plaats nemen op de rechterschaal van de weegschaal, waarna de items verdeeld moesten worden over de drie overgebleven schalen aan de linkerkant. Bij het aanwijzen van een item zou de paladin uitspreken op welk van de onderwerpen het item betrekking had.

Intuïtief wist Belros dat hij als eerste aan de beurt was. Hij beklom de trap en toonde het eerste item dat hij op de weegschaal zou plaatsen, een miniatuur versie van de temple of Astoth. “Mind!” riep Belros terwijl hij het item op de linker van de twee kleinste schalen legde. Hij pakte het sword of Astoth en riep: “Body!”. Daarna legde hij het item op de rechter van de kleinste schalen. Als laatste item pakte Belros het holy symbol of Astoth, riep: “Soul!” en legde het symbol op de linker schaal. Zelf nam hij vervolgens plaats op de grote schaal aan de rechterzijde. Heel even leek de balans in evenwicht nadat Belros op de schaal geklommen was, maar daarna helde de weegschaal over naar de zijde waar Belros stond. Vervolgens verdween the Voice of Astoth in het niets.
Vrijwel direct nadat Belros rechtop ging staan in de weegschaal voelde het als of hij in coma lag. Hij kon zich niet langer bewegen en hij hoorde stemmen alsof hij watten in zijn oren had. “Ze zijn lang niet zo sterk als we dachten.” “Ze zijn nog jong, maar tonen potentie, talent en inventiviteit.” “Het zijn zeker geen individualisten, maar als team zijn ze bijzonder slagvaardig.” Na de evaluatie voelde hoe Belros naar elders geteleporteerd werd.

Ondertussen had Valerius plaats genomen op de weegschaal. Zijn items had de magiër als volgt ingedeeld: het holy symbol of Azuth dat voor hem gelijk stond aan Mind had hij op de kleinere linker schaal gelegd. Voor Body had Valerius een boek in de uiterst linkse schaal gelegd en met enige tegenzin had hij zijn trouwring op de kleinere rechter schaal gelegd. Nadat de magiër zelf op de rechter schaal stapte bleef de weegschaal volledig in balans. Ook Valerius hoorde flarden van gesprekken voordat hij werd weg geteleporteerd.

Marcus stond als laatste aan de voet van de trap die naar de weegschaal leidde. Zijn items legde hij als volg in de weegschaal: een stuk touw voor Mind op de kleinere linker schaal, een parel voor Body op de kleinere rechter schaal en een zilveren afbeelding van een zon voor Soul op de grote linker schaal. De weegschaal stond direct al uit balans, maar zakte volledig naar de linkerkant toen Marcus op de weegschaal stapte.

Niet veel later nadat Marcus als laatste in de weegschaal was gestapt stonden de drie paladins in de kamer bij generaal Emaleth. Hoewel het duidelijk was geworden dat ieder van de drie de nodige training behoefde was gebleken dat het drietal geschikt was bevonden om toe te treden tot de Talamasca. De vraag was nu alleen nog of de paladins dit zelf ook wel wilden.

 

 

 
Paladins! A Forgotten Realms Campaign - All contents © copyright 2004. All rights reserved.