Onderwerp
: The Cave Of The Gold Dragon - Part II
Auteur : Remco Gerrets
Datum : 18-07-2012
 


 The Chronicles... So Far
 

The Cave Of The Gold Dragon - Part II

Urenlang overleg, zich beraden en plannen maken werd in één tel volledig weggevaagd. Wat kon er mis gaan? Had Valerius nog nadrukkelijk geroepen. Het plan leek vooraf solide, maar bleek nog voordat het tot een begin kon komen zo lek als een gespannen varkensbuik, bewerkt met een morningstar.Nadat Valerius de potion had gedronken waarmee hij in tien minuten een hele nachtrust kon nemen veranderde hij Belros en Marcus zoals afgesproken in twee stone giants. En daar begon eigenlijk de ellende al. “Ah.” mompelde de magic-user. Zowel Belros als Marcus wist inmiddels aan Valerius’ intonatie te ontlenen of het om een “ah, wat een lumineus idee” of een “ah, dat was niet helemaal wat ik verwachtte” ging. Het betrof een “Ah” van de laatste variant.
“Wat is er?” sprak Belros enigszins onwennig, aangezien zijn onderlip, nu hij een stone giant was, sterker onderhevig leek aan de zwaartekracht dan in zijn menselijke vorm.
“Wel….” zei Valerius bedenkelijk. “Die stone giants hebben allemaal een tatoeage van hun stam.” Marcus en Belros wisten wat Valerius bedoelde en inspecteerde hun rechter bovenarm; geen tatoeage.
“Maar, je zei dat je ons in die stone giants kon veranderen?” vroeg Marcus.
“In een stone giant.” pareerde Valerius. “Niet specifiek ‘die’ stone giants.”
“Lekker dan.” mopperde Belros, maar liet zich van zijn praktische kant zien door wat modder en bloed over zijn arm te wrijven. “Niet van te zien.”
Marcus vroeg Valerius om een mes en sneed kort in zijn bovenarm waardoor wat bloed de desbetreffende plek maskeerde.
Valerius bekeek zijn giants en begon te glimlachen. “Oh, en trouwens, die polymorph werkt ongeveer een week als ik hem niet ophef. Dus, jullie moeten wel een beetje aardig voor mij zijn. Zullen we dan maar?”

Het plan ging vervolgens in rap tempo onderuit. Nadat Valerius zichzelf onzichtbaar had gemaakt liepen de twee ‘giants’ terug naar ‘hun’ basis; gevolgd door de onzichtbare magic-user. Eenmaal bij de ingang van het lair van Miraxa Callas aangekomen verschenen er twee stone giant wachters. Nog voordat de paladins iets konden uitvoeren sprak één van de wachters hen aan in een taal die geen van de drie machtig was. Snel schakelde Belros, Marcus en Valerius hun speciale gave in waardoor ze 2 maal per week willekeurig welke taal konden spreken en verstaan; een aardig extraatje voor diegene die in dienst waren van de Talamasca.
Belros vroeg de wachter wat er was, maar schrok zich wild toen hij ineens Valerius naast zich zag staan. De twee wachters leken perplext, maar van binnenuit de grot klonk de stem van de ogre-mage die hen eerder verrast had. “Het is een val! Let op! Het zijn er drie!”
Het plan om las stone giant te infiltreren werd met deze woorden compleet uit het water geblazen. Als geluk bij een ongeluk leken de wachters even van hun stuk gebracht, hoewel Valerius toch nog een aantal klappen moest incasseren voordat hij zich in veiligheid kon brengen. Echter, voordat Valerius de aftocht blies zorgde hij er voor dat de magische lantaarn vernietigd werd (volgens de magic-user de reden waarom zijn invisibility werd opgeheven).
Marcus en Belros waren eensgezind en maakten zich uit de voeten. Met veel pijn en nog meer moeite hadden de drie slechts 2 stone giants weten te vellen. De overmacht die hen in het lair te wachten stond, daar was geen glorie aan te behalen. Terug naar de spreekwoordelijke tekentafel.

Plan B?
De drie paladins hadden hun wonden gelikt en waren het er over eens dat het volgende plan beter moest. Opnieuw was het Valerius die uiteindelijk met een plan kwam. Waar Belros en Marcus hun heil zochten in volle kracht vooruit, bekeek de magic-user het vanuit de pragmatische kant.
“We zijn in de minderheid en we zijn op hun terrein.” Legde de magic–user uit. “In plaats van als groep aan te vallen denk ik dat we meer kans maken als ik alleen naar binnen ga. Alleen om te scouten, zeg maar.”
Bij gebrek aan een beter plan legden Belros en Marcus zich bij het idee van Valerius neer, waarop de magiër zich in een vogel veranderde en naar het lair vloog.

Bovenop het lair kwam Valerius spontaan tot de conclusie dat hij nog niet helemaal had nagedacht over het wezen waarin hij zich vervolgens zou veranderen om door het plafond van de grot te komen. In een grijs verleden had hij gelezen over Xorns die door steen konden bewegen als vissen door water. Helaas was er geen afbeelding van het wezen bij de tekst geplaatst en kon Valerius zich geen voorstelling maken van hoe een Xorn er uit zou zien.
Na niet al te lang wikken en wegen veranderde Valerius zich in een earth elemental en gleed door de bovenkant van het lair de grot in. In de ruimte onder de ingang zag de magic-user de ogre-mage zwaar gewond in een hoek van de ruimte liggen. Iets verderop stond de dief van het stel en achterin zag Valerius nog een derde stone giant. Opeens leek het alsof de ogre-mage Valerius doorhad. Met bloeddoorlopen ogen zocht de ogre-mage naar iets op het plafond. Valerius besloot tactisch terug te trekken in het plafond en door te gaan naar de volgende ruimte. Deze grot was ingericht met ‘oversized’ meubilair. “Merkwaardig. En kil.” dacht Valerius, maar hij was op zoek naar de Gold dragon en had geen tijd te verliezen.
De aangrenzende ruimte bleek aangekleed met wandkleden en voelde zowaar comfortabel aan. Net op het moment dat Valerius zich op zijn gemak begon te voelen schoot er een koude rilling door zijn ruggenmerg. Hij had haar gevonden! Achter in de ruimte zat de gold dragon Miraxa Callas, verwaarloosd en gewond. Met een maniakale blik in haar ogen keek ze naar het earth elemental voor haar. Valerius veranderde terug naar zijn eigen gedaante, waarop de dragon met weerzin haar tresspasser aansprak: “Young stone giants!” Miraxa Callas ademde diep in om haar breath weapon te gebruiken.
Valerius sloot zijn handen voor zijn ogen en schreeuwde: “Stop! We komen u helpen! We komen uit Silversand!”
Bij het horen van Silversand hield de dragon haar breath weapon tegen. En met achterdocht luisterde de dragon naar Valerius’ verhaal. Voor nu leek Miraxa Callas gerustgesteld.
De dragon vertelde dat zij aan haar gevecht met de black dragon, Vrinth Hralix, behoorlijke verwondingen had overgehouden en zelfs ziek was geworden. Na het gevecht vluchtte de gold dragon terug naar haar lair, maar de stone giants hadden ondertussen alle helende magie weggenomen. Sinds die tijd hielden de stone giants Miraxa Callas gevangen in haar eigen lair. Geregeld werd de dragon gemarteld om maar niet aan te sterken en uiteindelijk aan haar verwondingen en honger te overlijden.

Valerius had genoeg gehoord en verzekerde Miraxa Callas dat hij binnen enkele minuten terug zou zijn met een aantal kameraden om haar vervolgens te bevrijden. De magic-user teleporteerde terug naar Marcus en Belros en gaf een korte situatieschets. Samen met de twee paladins teleporteerde Valerius terug naar de gold dragon.

Ten seconds alone
De gold dragon schrok op als een verwilderde huiskat toen plotseling Valerius, Belros en Marcus in haar verschenen. Gelukkig merkte Miraxa Callas snel genoeg op dat het Valerius betrof en niet één van haar bewaarders.
Belros werd door Valerius geïntroduceerd en Marcus stelde zich formeel voor, volgens de etiquette die hem royalty maakte. De dragon was te zwaar verzwakt om de formele introductie eer aan te doen. Als een volleert Eerste Hulp team gingen Belros en Marcus aan de slag. Belros riep de krachten van Astoth aan om de ziekte waar Miraxa Callas aan leed te verwijderen, terwijl Marcus zich tot de verwondingen en geestelijke stabiliteit wendde. De gold dragon knapte zienderogen op en de magistrale gouden glans die gold dragons zo majestueus maakten werd weer zichtbaar. Miraxa Callas leek ook weer rechterop te zitten in plaats van in elkaar gehurkt. Het ontging geen van de drie paladins dat de dragon toch wel erg groot was.
Nadat Miraxa Callas zo snel en goed mogelijk geholpen was informeerde het drietal wat de stand van zaken was in Silversand. Het was duidelijk dat de lijdensweg van de stad en haar bewoners Miraxa Callas echt aan het hart ging. Echter, op de vraag of ze de stone giants uit haar lair wilde verdrijven was haar antwoord duidelijk: ze wilde de stone giant inderdaad graag van Jetje geven, om het zo maar uit te drukken.

Het aanvalsplan was snel gesmeed; de paladins teleporteerden naar de ingang van de grot en zorgden voor een afleidingsmanoeuvre. Daarop zou de dragon als verrassing vanachter uit de grot aanvallen.

Het plan bedenken en bespreken duurde in werkelijkheid langer dan het uitvoeren. In een bliksemactie werden de stone giants stuk voor stuk uitgeschakeld. Na de teleport werd één van de giants door geveld een freezing sphere van Valerius. Op hetzelfde moment voerde Marcus een charge uit waardoor de tweede stone giant geveld werd. Nog voordat de stone giants doorhadden waar zij in beland waren schakelde Miraxa Callas de overige stone giants uit met haar breath weapon. In minder dan 20 seconden was een hele bende stone giants geveld en had Miraxa Callas haar lair terug.

Marcus verbond de giant die hij eerder had overwonnen. Daarna zorgde hij ervoor dat de giant bij kennis kwam en bij machte was om te worden ondervraagd. Het bleek dat de stone giants waren ingehuurd door de Vrinth Hralix om Miraxa Callas gevangen te houden en te doden. Als tegenprestatie mochten de stone giants de hoard van Callas houden. Het bleek verder dat de ogre-mage al geruime tijd met de stone giants samenwerkte, maar de uiteindelijke leider de priester van het gezelschap was.
Met het welnemen van Miraxa Callas werd de stone giant vrijgelaten.

Enkele uren later kwamen Miraxa Callas en de paladins bijeen in Silversand Inn. Er was besloten om haar bevrijding nog even geheim te houden, totdat er een plan was bedacht om de dictatuur van Vrinth Hralix omver te werpen. Zodoende had Miraxa zichzelf veranderd in een brunette met een mystieke schoonheid.
Dat de black dragon iets in het bezit had om Callas ziek te maken, zoveel was duidelijk. Echter, minder doorzichtig was de verblijfplaats van de Vrinth Hralix. En om in de woorden van Belros te spreken, “de paladins voelden er eigenlijk weinig voor om als een kip zonder kop door een moeras te rennen.” Miraxa Callas was het hier eigenlijk wel mee eens.

Wellicht was het een beter plan om ‘vriend’ Hralix  bij zijn eerstvolgende poging tot afpersing een warm onthaal te geven? Callas en de paladins waren er klaar voor, toch?

 

 
Paladins! A Forgotten Realms Campaign - All contents © copyright 2004. All rights reserved.