Onderwerp
: A Regular Job - Or Is It
Auteur : Remco Gerrets
Datum : 25-08-2012
 


 The Chronicles... So Far
 

A Regular Job - Or Is It

Description: S:\Documents\AD&D\Paladins\Verslagen\A regular job or isit\01 Chai Jenn.jpgHet was alweer drie weken geleden dat Trouvit zich niet langer meer vertoonde in Waterdeep. Titania, de rondborstige madame van The Titan’s Rack had zich aan haar woord gehouden. Alle groepsleden hadden op kosten van Titania de zware training van Shai-Yenn ondergaan en waren inmiddels een stuk bekwamer in het ontduiken van aanvallen. Zelfs The Pilgrim had één en ander opgestoken van de Oosterse bodyguard van Titania.Nog bezweet van een laatste sparring met Shy-Ann (zoals Shai-Yenn ook wel genoemd werd) liep Lucien richting de algemene badruimte in The Titan’s Rack. Titania stond hem in de deuropening op te wachten. Terwijl ze een verleidelijke pose aannam stak ze haar hand uit en wreef zachtjes een zweetdruppel van het voorhoofd van de sorcerer. Lucien had nog een rood hoofd van het sparren, anders zou hij spontaan van kleur zijn verschoten.  Vanachter haar immense boezem bekeek Titania Lucien van top tot teen, een speelse glimlach op haar lippen. Daarna verdween de glimlach en zei ze zakelijk: “Ik weet niet of jullie nog werk zoeken, maar schijnbaar is er een koopman die jullie hulp zou kunnen gebruiken. Zijn naam is Zargos Quint. Als jullie interesse hebben laat het dan maar weten.” Daarna liep de madame langs Lucien en gaf hem een snelle knipoog.Zargos Quint
Nadat Lucien was afgekoeld informeerde hij de overige groepsleden en aangezien vrijwel iedereen het geld goed kon gebruiken was er al snel overeenstemming dat de opdracht interessant zou kunnen zijn. Titania legde uit dat ze niet alle details had, maar van horen zeggen wist dat Quint een koopman was die onlangs een voor hem belangrijke partij had verloren tijdens transport. De koopman handelde in textiel en stoffen en bleek mede-investeerder te zijn van een in ontwikkeling zijnde nieuw gedeelte van Waterdeep. Voor meer informatie moest de groep echt contact opnemen met Quint zelf, waarna Titania het adres van Quint gaf en zich ver excuseerde.Niet veel later stond de groep avonturiers voor een gebouw in het havengebied met de grootse naam: “Quint’s Palace of Textiles”. Zoals gebruikelijk in de haven van Waterdeep lag de achterzijde van het gebouw, de dok zijde, aan het water. Lucien en Sandor liepen gevolgd door The Pilgrim naar de dok zijde waar Quint druk bezig was met de inventarisatie van nieuw aangekomen waar. De overige groepsleden bleven aan de voorkant van het gebouw wachten.

Description: S:\Documents\AD&D\Paladins\Verslagen\A regular job or isit\03 Merchant Zargos Quint.jpgQuint keek op van zijn klapbord waarop hij telkens wanneer hij een partij had geteld een aantal aantekeningen maakte. “Heren, waarmee kan ik u van dienst zijn.”
Lucien stapte naar voren en stak zijn hand uit. “Lucien Rustic is de naam. Dit is Sandor Savignon. Wij zijn gestuurd door Titania van The Titan’s Rack en…”. Net op het moment dat Quint Lucien’s hand wilde schudden keek hij verschrikt op. “Titan’s Rack? Nooit van gehoord. Titania? Wie is dat?!” Klaarblijkelijk wilde Quint er geen publiek geheim van maken dat hij een graag-geziene gast was in het fameuze bordeel. De koopman trok de Lucien en Sandor wat verder weg bij zijn medewerkers, waaronder er in ieder geval één al met opgetrokken wenkbrauw naar zijn toekomstige ex-baas keek.
Sandor voelde de koopman vlekkeloos aan en legde voorzichtig uit dat hen ter oren was gekomen dat Quint een lading kwijtgeraakt was en dat zij de groep waren die hem konden helpen deze te traceren. Quint begon zich wat gemakkelijker te voelen, maar keek zo af en toe toch nog schichtig om zich heen, alsof de zweem van opgedroogd vrouwenzweet hem op de hielen zat.
“Als jullie werkelijk interesse hebben dan hebben jullie minimaal een woudloper nodig.” De lading bleek vijf dagen geleden in bosrijk gebied op twee dagen reisafstand van Waterdeep te zijn verdwenen. Onder begeleiding van zeven man was het transport overvallen en waren er diverse zaken ontvreemd. Quint gaf duidelijk aan dat de groep niet voor de job in aanmerking zou komen wanneer er geen ranger aan te pas zou komen. The Pilgrim had intussen Daryl opgehaald en presenteerde hem als het nieuwste en beste dat Quint ooit zou overkomen.
Quint bekeek de ranger, en knikte goedkeurend.

De koopman gaf aan dat er een aantal zaken waren die hij graag terug zou willen hebben. Het werd snel duidelijk dat de groep niet terug hoefde te komen zonder een bepaalde zwarte kist met drie sloten. Het zou mooi zijn als ze een partij exclusieve sjaals en een partij hemden uit Thai terug konden vinden, maar het voornaamste was toch wel de zwarte kist. Qua transport zou Quint een kar met een tweetal paarden regelen. Na kort overleg over de geldelijke kant van de overeenkomst werd besloten om de volgende ochtend te vetrekken.

Soleth’ bas-reliëf
De groep was inmiddels alweer anderhalve dag onderweg. Lucien had een houten kont gekregen van het lange zitten en Yaminah had inmiddels een lui linkeroog doordat ze voortdurend met haar rechteroog “een oogje door het zeil” van de kar hield. Snitch kon na een uur al niet meer stilzitten leek meer op een aanstaande vader (opstaan, zitten, opstaan, zitten, opstaan, zitten) dan een geharde dief die zijn heil en faam zocht in avonturieren. Sandor was inmiddels diep verzonken in gebed en wie goed luisterde kon horen hoe de cleric af en toe een smeekbede hield aan Hoar om Snitch via een bliksemschicht tot rus te manen (onder het mom van Poetic  Justice, zeg maar).
Daryl en Pilgrim zaten voorop de kar.
“Ho…. Rustig aan eens.” zei Daryl voorzichtig. The Pilgrim stopte de kar, waarna Daryl op het pad sprong. Ze stonden midden in een uitgestrekt woud met aan weerskanten dikke struiken en hoge bomen. Daryl wees op een bepaald gedeelte in het struikgewas. “Hier is iets doorheen gereden.” En hij wees op twee sporen die het struikgewas inliepen. Nu Daryl het had aangewezen zag The Pilgrim het inderdaad ook. Alsof er een huifkar door de bebossing was geduwd. Inmiddels waren de overige groepsleden uit de kar geklommen. De één strekte zich uit en voelde voorzichtig aan zijn rauwe kont. De ander dankte Ilmater voor het inzicht dat aan elk lijden een einde komt.

Daryl liep samen met Snitch en Yaminah de bossen in en volgde het spoor. Uiteindelijk, zich na ongeveer 20 minuten door de begroeiing te hebben geworsteld kwamen ze uit op een open plek waar aan de ene kant een uiteengeslagen transport kar lag. De kar was getraceerd,  nu de goederen nog. Rond de open plek was de begroeiing schijnbaar ondoordringbaar, hoewel er verderop duidelijk een gat in het struikgewas zichtbaar was. Snitch had hier echter even geen oog voor, want terwijl Daryl naar sporen zocht bij de kar en Yaminah de wacht hield, had de dief een kleine lederen buidel gevonden. Klaarblijkelijk had iets of iemand deze hier verloren. Nadat Daryl had aangegeven geen sporen te hebben gevonden bij de kar besloot het drietal door het gat in de struiken te kruipen.
De doorgang in de struiken kwam uit op een andere open plek die aan één kant door een bergwand was afgesloten. Terwijl Daryl uit het struikgewas kroop viel hem direct op dat er hier wel degelijk sporen zichtbaar waren. Vanuit het struikgewas liepen de sporen naar de overzijde van de open plek, waar uit een rotswand een groot bas-reliëf was gehakt. Daryl gaf het zijn de overige groepsleden erbij te halen. Ze waren op de goede weg.
De sporen leken nog het meest op voetafdrukken van reusachtige lizards. En het was werkelijk dat Daryl de sporen stuk voor stuk had aangewezen, anders had geen van zijn mede-avonturiers deze gezien.

Description: S:\Documents\AD&D\Paladins\Verslagen\A regular job or isit\Bas Relief.jpg

Het bas-reliëf leek te zijn gewijd aan Soleth, de god van de vredige dood. Sandor vertelde dat het gerucht ging dat de priesters van Soleth een potion hadden bedacht waardoor een lijk nooit en te nimmer zou opstaan als ondode.

Description: S:\Documents\AD&D\Paladins\Verslagen\A regular job or isit\04 Mysterious Woodswoman.jpgOm zeker te zijn van zijn zaak traceerde Daryl (met The Pilgrim als bodyguard) de sporen van de lizards terug naar de open plek. De ranger wist het vrijwel zeker. Dit waren sporen van kobolds. Terwijl Daryl druk bezig was met het meten van de diverse sporen hield The Pilgrim de wacht. Terwijl hij het woud in staarde keek hij plotseling in de verte een verwilderde vrouw in het gezicht! De monnik alarmeerde Daryl die haar niet had gezien, maar haar zeker wel hoorde. De ranger zette vrijwel direct de achtervolging in, gevolgd door The Pilgrim die maar met moeite de woudloper bij kon houden. Daryl had het spoor gevonden en voelde dat hij dichterbij de vrouw kwam. Net op het moment dat hij dacht haar te kunnen zien klonk het geluid van een vrouwenstem die een vogel nadeed. Opeens was Daryl het spoor kwijt. “Hmmm, waarschijnlijk weer een wood nymph.” mompelde Daryl enigszins teleurgesteld. The Pilgrim keek de ranger verbaasd aan, takken en bladeren staken aan alle kanten uit zijn habijt. “Wood nymph?”
Maar Daryl leek de monnik niet te hebben gehoord en liep terug naar de open plek.

Shake your bones…
Het bas -reliëf van Soleth was voor Snitch een mysterie. Ten eerste, wat deed een dergelijke afbeelding hier midden in het bos? En verder, er moest hier meer mee aan de hand zijn. Het moest iets van een doorgang zijn. De dief bekeek de uitgehouwen afbeelding van alle mogelijke kanten. Duwde tegen en trok aan uitstekende gedeelten, maar er gebeurde maar niets.
Yaminah leunde op haar boog terwijl ze de afbeelding nog eens bekeek. “Wellicht heeft het skelet dorst?” Ze liep op de afbeelding af en tikte zachtjes met een pijlpunt op het gedeelte waar de priester van Soleth de dode een substantie toediende.
Sandor keek verbaasd naar zijn anders zo stille ploeggenoot. Hij speelde even met het idee en besloot een flask met holy water leeg te gieten in de mond van het skelet. Even leek het alsof de cleric zijn holy water had verspild, maar opeens kwam de gehele rotswand rechts van de afbeelding met een diep gegrom in beweging. Even later liepen de avonturiers de trap af die zojuist was blootgelegd.

Description: S:\Documents\AD&D\Paladins\Verslagen\A regular job or isit\Kobold kopie.jpgNa een aantal minuten door het aangelegen gangenstelsel te hebben gescout gaf Snitch het sein halt te houden. De halfling stond voor een deur die hij op een kier had gezet. In de kamer achter de deur zag hij een groep kobolds in een kring zitten. Klaarblijkelijk speelden ze een spel met botjes. Als Snitch er een leider uit moest halen dan was het hoogstwaarschijnlijk degene die niet meedeed aan het spel, maar de voortgang leunend op zijn mace aanschouwde. Aan de overzijde van ‘leider’ hing een grote gong die duidelijk als alarminstallatie diende.  Met korte signalen gaf Snitch een situatieschets en sloop door de deur achter de kobold met de mace. Zodra Snitch zijn aanval inzette schoot Yaminah op twee van de vijf overige kobolds. Zaak was om ervoor te zorgen dat er geen van de kobolds kans zou krijgen op de gong te slaan. Het gevecht was kort, maar niet geheel zonder incidenten.  Terwijl het gevecht vaart name snelde Daryl naar de gong om zo de weg af te snijden voor de kobolds. Yaminah schoot zonder opzet pardoes een pijl die bedoeld was voor een kobold in Daryl’s zij. De ranger gaf een kreet, keek de fighter van Astoth boos aan en slachtte de kobold waar de pijl eigenlijk voor bedoeld was.
De overige kobolds bleken geen partij en de gong bleef onberoerd.

Na de nodige herstelwerkzaamheden trokken de avonturiers verder het complex in via de rechterdeur in de kamer; een trap naar beneden. Waarschijnlijk was de groep nog steeds ietwat in overwinningsroes, want opeens bleek er een trap te zijn geactiveerd waardoor de traptreden omsloegen en de trap voor een deel in een glijbaan veranderde. Aan het uiteinde van de ‘glijbaan’ lag geen zandbak, maar een nauw gat waarin aan de zijkanten een verscheidenheid aan weerhaken was bevestigd. De ranger kon zijn evenwicht niet behouden en viel het gat in; de weerhaken diep in zijn vlees snijdend. Met hulp van Sandor kroop Daryl weer  uit het gat. Tot voorzichtigheid gemaand trokken de avonturiers verder.

De trap kwam uiteindelijk uit in een grote kamer die deels verlicht was door een groen soort licht. Het licht kwam vanachter een barricade die halverwege de kamer tot wel drie meter hoog was opgeworpen. De barricade bestond uit allerlei gebroken voorwerpen zoals tafels, stoelen, maar ook grote plakken mos en hier en daar botten. De geur van geschubde huid en rottend vlees deed de adem stokken.
Terwijl Snitch bezig was de barricade te onderzoeken verschenen er plotseling 2 kobolds op de barricade die rücksichtslos een reeks pijlen op de groep afschoot. De dief onderaan de versperring klom vliegensvlug  de barricade op en schakelde één van de kobolds uit. De tweede kobold duwde Snitch van zich af waardoor de dief zijn evenwicht verloor en van de barricade afviel. The Pilgrim snelde toe om de kobold aan te pakken.
Van onder de barricade verschenen er nog 2 kobolds en wonderbaarlijk genoeg bleken deze een soort breathweapon te gebruiken. Hoewel enigszins verrast werden de kobolds zonder ernstig oponthoud ten ruste gelegd.

“Sleep when you’re dead!”

Nadat Snitch het zand en stof uit zijn kleding had geslagen kroop hij samen met zijn mede-avonturiers door het gat in de barricade. Aan de achterzijde werd de bron van het groene licht zichtbaar, een magische toorts die een spookachtig groen licht uitstraalde. Verderop in de ruimte viel het groene licht op het levenloze lichaam van één van de wachters van Quint’s transport. Het lichaam zat vol messteken en het leek erop alsof de kobolds de wachter hadden gebruikt om hun messenwerp-techniek te perfectioneren. Sandor deed een schietgebed en hoopte oprecht dat de wachter op dat fatale moment niet meer in leven was. Snitch had hele andere gedachten en wachtte tot de rest van de groep ergens anders bezig was voordat hij het lichaam van de wachter onderzocht naar ‘aanwijzingen’.

Description: S:\Documents\AD&D\Paladins\Verslagen\A regular job or isit\Statue Soleth.jpgDaarna werd de halfling door Lucien bij zich geroepen en scoutte de twee en stuk vooruit om er zeker van te zijn dat er in de directe omgeving geen gevaar heerste. De sorcerer en de dief liepen een stukje verderop een hoek om en zagen een beeld van een skelet met een broadsword in zijn hand. Met zijn andere hand wees het skelet beschuldigend naar de toeschouwers. Opmerkelijk genoeg leek het alsof het stenen beeld uit de muur probeerde te stappen. Dit was natuurlijk niet echt zo, maar het gaf Snitch een plotselinge rilling die zich vanuit zijn stuitje een weg baande naar zijn nekwervels.
Plotseling zakte Lucien in elkaar. En hoewel  Snitch van alles probeerde leek de sorcerer in een diepe slaap te zijn gevallen en niet te willen ontwaken. Tot overmaat van ramp renden er een aantal kobolds met boven-koboldse snelheid op de dief en de snurkende Lucien af. De dief wist wonderwel te ontkomen door heel slim een hand vol caltrops op de grond te gooien terwijl hij zich uit de voeten maakte. Terwijl hij schreeuwend naar de kamer met de barricade rende wist één van de kobolds hem in te halen en greep hem in zijn nek. Snitch draaide zich om, trapte de kobold keihard in zijn ballen en zette het weer op het lopen.
Eenmaal bij de kamer aangekomen bleken er meer kobolds de achtervolging ingezet te hebben. Door het alarm van de halfling was de groep redelijk voorbereid op wat komen ging. Iets wat niet gezegd kon worden van de ongebruikelijke aanvallen van The Pilgrim en Yaminah. Zowel de monnik als de volgeling van Astoth bleek vuur te kunnen spuwen! Sandor en Daryl keken verschrikt naar het tweetal, maar hadden geen tijd om uitleg te vragen. De kobolds waren lastige tegenstanders, desalniettemin de mindere. Het gevecht duurde niet langer dan nodig was.
Snitch riep naar Sandor dat er iets aan de hand was met Lucien. De cleric, gevolgd door de rest van de groep, rende achter Snitch aan die tot zijn verbazing zag hoe de sorcerer weer bij kennis was gekomen.
Lucien keek de avonturiers vragend aan en wreef zich in zijn ogen. “Heb ik wat gemist?”

 

 

 

 
Paladins! A Forgotten Realms Campaign - All contents © copyright 2004. All rights reserved.